یا حکیم  

حالا سالها از آن حماسه ۸ ساله گذشته و خوب دیگر حالا همه حتما خوب می دانیم که حماسه اصلی هنوز پایان نگرفته که ما پیرو مکتب همان امامی هستیم که فرمودند جنگ ما جنگ فقر و غناست ...

    هر چنداین روزها گفتن از کلمات حماسی و استراتژیک امام (ره) قدری کلیشه ای به نظر می آید . اما ما باز هم خواهیم گفت تا بلکه روزی کلیشه ها بشکند ...

و اما بعد ...

    بعد از پایان دوران دفاع مقدس جانانه ۱۰ساله ما نکته ای که ضرورت عینی داشت ، و انصافا این نکته دغدغه مهم بسیاری از مردمان و زنان روزهای حماسه هم بود ضرورت انتقال صحیح و درست واقعیتهای دوران جنگ با حفظ اصلالت اخبار بود . شاید یکی از بهترین طرحهای اجرایی در این زمینه بازدید عمومی از مناطق جنگی بود . بازدیدی که کافیست برای هرنفر حتی یکبار هم که شده اتفاق بیافتد و ِآنوقت بعید است که او  آن سفر و آن سرزمینها را فراموش کند . مناطق جنگی دوران دفاع مقدس قابلیت های بالقوه خاصی دارند که شاید در هیچ نقطه تاریخ باستانی ما هم وجود نداشته باشند .

    نکاتی مانند وسعت بسیار زیاد ، معاصر بودن جریان دفاع مقدس ، مردمی و ملی بودن این اتفاق و از همه مهمتر مایه های درونی که این حرکت است که سرچشمه های عمیق معرفتی و دینی و انقلابی دارد . همه این موارد ضرورت توجه به برگزاری کاروانهای  راهیان نور را بیشتر می کند . اما متاسفانه هنوز نتوانستیم بطور صحیحی از این فرصت بسیار خوب بهره برداری کنیم .

    شاید بزرگترین مشکلی که سالهاست دز این زمینه احساس می شود عدم وجود مدیریت واحد و برخوردهای سلیقه ای است . نبود این مدیریت گاهی حتی رقابتهای عجیبی را در این عرصه بین نهادهای مختلف نظامی و فرهنگی بر سر مالکیت و یا مدیریت این جریان نموده است .

    و اما آن چیزی که شاید همه آنانی که سالهاست به این سرزمینها مشرف می شوند را نگران کرده است - که به طور قطع به عدم وجود مدیریت ثابت و عدم وجود یک برنامه ریزی دقیق کوتاه مدت و بلند مدت برمی گردد - تغییر هر روزه مناطق است .

    اینجانب حقیقتا هنوز هم نمی دانم این همه اصرار در بازسازی بعضی از مناطق برای چیست ؟ بهتر نبود آن روزها که خرمشهر فتح شد قسمتهایی از شهر و مخصوصا مناطق مرکزی شهر و اطراف مسجد جامع از درون بازسازی - جهت جلوگیری از ویرانی و فروریختن -می شدند و با همان حالت نگهداری می شدند و  بناهایی جدیدی در همان نزدیکی ها با همان معماری ساخته می شد اما در عوض ما برای همیشه تاریخی مستند داشتیم . نمادهای مقاومت مردمی ایران کاخهای تخت جمشید و معماری های دوره صفویه نبودند که تمام تلاشمان را برای بازسازی آنها و اثبات تمدن چندهزار ساله خودمان به همه جهانیان انجام دهیم . اینها نمادهای مقاومت مظلومانه مردمی غریب در این عصر بودند و هستند .

    هنوز هم نمی دانم این همه اصرار در شبیه سازی مناطق برای چیست ؟؟؟ این همه صدای دالبی و زحمت فوق العاده برای بهتر قرار دادن دستگاه های پخش صدا در بهترین فرم و بهترین جا برای چیست ؟؟؟ آیا ما می خواهیم برای مردمانمان قطعاتی از نبرد نیروهای ویژه آمریکایی را تداعی کنیم که این گونه در بهتر پخش شدن صدای انفجارات تلاش می کنیم .

    هنوز هم نمی دانم تلاش بسیار زیاد برای تغییر جغرافیای جنگ برای چیست ؟ آیا نمی دانیم  که این همه تغییر در ظاهر در آینده دور تغییر در ماهیت را هم ایجاد می کند ؟؟؟

    داستان جنگ گاهی از زبان راویان تغییر می کند و خیلی از این راویان فراموش می کنند که بزرگترین معجزه دفاع مقدس ، نفس قدسی حضرت امام (ره) و همه آن تاثیر گذاری آرمانخواهانه کلمات ایشان  بود که هنوز هم در دل تاریخ جاریست .

حالا از که باید بپرسم که :

                به کجا چنین شتابان ؟

                          اینها همه تغییر در روایت و ماهیت و جغرافیای جنگ برای چیست ؟

    چه کسی پاسخگوی اشتباهات فردی برخواسته ار سلیقه های شخصی و عدم مدیریت واحد خواهد بود ...

                         آهای دوستان ...

                                          به کجا چنین شتابان ...

یا شاهد

انگاری حالا دیگر باید بگوئیم شهید برویم کمی دورتر بایستیم . انگاری حالا برای عده ای حتی شنیدن نام شهید هم حالی برایشان نمی گذارد . نگاه کن و ببین آنها آنجا در بالاترین نقطه تاریخ ایستاده اند و ما هرچه سریعتر و به تاخت از آنها دور می شویم . 

آن دیروزتر ها و خیلی زود بعد از آنکه آنها برای آن آرمانی که انتخاب کرده بودند ، رفتند ما هم با همان سرعت از راه و روششان دور شدیم . اما خوب آن روزها نامشان هنوز برایمان قداست داشت . هنوز حس شرمندگی از آنها و خانوادهایشان تکراری نشده بود . دیروزترها حداقل نام شهید قطره ای اشک برایمان داشت و آنها را گاهی برای خالی شدن دوست داشتیم . اما همان موقع هم کمتر به فکر دوست شدن با همان شهدا بودیم . اما این روزها از بس گفتیم شرمنده ایم حتی از آوردن نامشان هم فراری هستیم .

آهای شهدا !!!

حتما شنیده اید این روزها عده ای می گویند بردن نام شهید با فضای اجتماعی شهرها سنخیت ندارد و ممکن است بردن نام شهید که بوی رفتن و مرگ می دهد باعث شود رنگ غم به چهره ها بنشیند و خوب شهدا شما هم حتما  راضی نیستید که مردمان این دیار غمگین شوند .

آهای شهدا !!!

اصلا نگران نباشید بعد از شما ماهمه جوره شادیم . خواهشا شما هم گاهی به میان ما نیایید که عده ای غمگین شوند . به هر حال ما هم نگران حال شما ها نیستم و تازه گاهی به جای اینکه بپرسیم ما بعد از شهدا چه کرده ایم ، می گوییم شهدا بعد از ما چه کرده اند .

آهای شهدا !!!

 حالا اینجا میان ما مردگان ، عده ای حرفهای عجیبی در مورد شما زندگان می زنند . آنها می گویند :(( درست است که آنها آدمهای خوبی  بودند ،اما بهتر است این روزها کمتر از آنها بگوئیم . اینگونه مردم را کمتر به یاد آن روزهای پر از غم و درد می اندازیم . ))

آهای شهدا !!!

    گویی در نظر آنان ،آن روزها ما اصلا حس خوش غرور نداشتیم . آن روزها آزاد سازی خرمشهر و مهران آن هم در آن شرایط پیچیده اصلا چیز عجیبی نبود . آن روزها با آن همه کشور جنگیدن  کار پیچیده ای نبود و از همه مهمتر تاثیر نفس قدسی آن پیرمرد دوست داشتنی جماران  بر روح جوانان آن روزها و البته جوانان این روزها و جوانان همه روزها هم لابد چیز عجیبی نیست .

آهای شهدا !!!

    گیج شده ام . اینان چه می گویند ؟ اینان که آن روزها در نظرشان سیاه و ناراحت کننده و خشن به نظر می آید را نمی شناسم . اینان را نمی شناسم . اینان هیچ رنگ و بویی از مردمان این دیار ندارند . اینان از اهالی کشوری که می شناسم نیستند . دیاری که من می شناسم مردمانش تک تک ، همیشه تاریخ خواهند گفت :

من ایرانیم ، آرمانم شهادت