کربلا رازی میان خدا و بنده­ی مطمئنه­اش. کربلا سرالاسرار خلقت، کربلا راه بی بازگشت. سلام بر تو کربلا!

عاشورا لحظه­ی وصال عشاق! مگر نه اینکه خدا نیز عاشق عبد مطمئنه­اش است؟ و مگر عشق، آن هم چنین عشقی، یک طرفه خواهد بود؟

عاشورا مطبخ عشاق؛ عاشورا اجاق عشق؛ عاشورا آب­انبار معرفت؛ عاشورا پروانه سوختن؛ عاشورا دست­های طفل سه ساله دور دستان ذوالجناح؛ عاشورا چالشی برای صبر خدا؛ عاشورا تجلی قدرت خدا!

کربلا زیادت­گاه شوق؛ کربلا زیارت­گاه مقیمان حرم؛ کربلا زائرسرای پسر بهترین کنیز خدا؛ کربلا قتلگاه بهترین بندگان و رنگین خون ترین مؤمنان...

عاشورا چشم­انتظار امان­نامه؛ عاشورا بی­تاب حمله­ی ددمنشانه؛ عاشورا منتظر شیون دختر بچگان؛ عاشورا چشم به راه رِجلَین برهنه - که بوسه­گاه ام­غیلان گشته به نیت تبرک جستن؛ که خار بیابان نیز شفاعت از شما میجوید ...

زمان در دلش آشوب است. زمین فرزندش نی­نوا را تنگ در آغوش گرفته؛ هرمی باور نکردنی از کوره­ی محبت آن بیرون می­زند؛ کربلا لب­هایش را به سیبک گلوی قتلگاه چسبانده؛ دست در دست خیس علقمه، منتظر گرمای خونی تازه است از تیری سه شعبه که گلوی خونین، بوسیدنش لطفی دیگر دارد ...

تل زینبیه مقام صبر خداست بر زمین. جایگاه سکوت و زجر و صبر. و بانوی سیاه­جامه کریمی که با شیونی بر زمین افتد و نگاهی به حرم، ونگاهی به آسمان، مشتی بر خاک؛ با تهلیلی علی وار برخیزد و هنگامه را به تماشا نشیند ...

آه! امان از دست خونینت حسین، که تاب توصیفش ندارم فَارحَمُوا هذَا الطِّفل الرَّضیِع . امان از دستت! امان از قبر کوچک، امان از پشت خیمه ...

شهید، معشوق خداست

و خون بهایش حضرت معبود

یا حسین! میلادت مبارک!

کربلا اما با چشمی گریان و عاشورا با قلبی محزون به قنداقه چشم دوخته و زیر لب زمزمه دارند:

إنَّ اللهَ شاءَ أن یَراکَ قَتیلاً

سلام بر تو کربلا، سلام بر تو سالار کربلا، سلام بر تو حسین

دست بر سینه نگاه اشدائی ات را بر زمین دوخته ای. کلُّ إناءٍ یترشح بما فیه. رنگ رخسار خبر میدهد از سر درون، یا سید علی!

به کهف فکر میکنی؟ به تنهایی؟ به غربت؟

نکند در اندیشه ی چاه باشی، یا سید علی

   یا لطیف

   تهران شهري كه ديگر كمتريادي از شهدا درآن است ديگرخاطره اعزامهاي يكصد هزار نفري به تاريخ پيوسته است وشهرنشينان کمتر دوست دارند از آنانی که روزی بیابان نشین بودند صحبت كنند . ديگرهيچ جا معطربه عطر شهدا نيست و ياد شهيد شايد تنها درخانه اش باشد.يادش بخيرآن دورها كه خيابانهاي كمتري به نام شهدا بود اما خيابانهاي بيشتري پراز وجود پر بركت شهدا بود.
    حال اگر در ميان این شهرنشينان غافل عده اي به سوي ديارنوربروند . انگاري در نگاه مردمي كه به آنان مي نگرند بيهودگي اين كار را می توانی ببینی . اينان مردم به ظاهر متمدني هستند كه بر روي قطرات خون آن غيور مردان متمدن شدند .تمدني به ظاهر مدني كه هيچ رنگ و بويي از تمدن مهدوي ندارد.
   تا چند روز آینده سفری دوباره ای را به دیار نور آغاز می کنیم . این بار به غربترین نقطه کشور که هنوز غربی نشده . سفري كه از دل زنگار بسته خودمان است. شايد كه جدا شويم از اين جسم نفساني و پرواز كنيم تا آن دورهاي خيلي نزديك . كافي است چشم دل بگشائيم و به كشف هر آنچه مي توانيم از اين ديار بپردازيم.
   و چرا من حقير به آنجا دعوت شده  ام ؟؟؟ دعوتی که امیدوارم از جنس دیدن مناظر آنجا نباشد . بلکه از جنس مشاهده و کشف گوشه ای از حقایق آنجا باشد .  دعوتی که در دل تاریخ مستتر است و  ازازل تكرار شده  است که حتما نقطه اوج آن در فرياد هل من ناصر حسين (ع) درعاشورا است كه هنوزهم تاريخ را مي لرزاند . كاش مولا اذن دخول به خيمه اش را  بدهد. خيمه اي كه هيچ گاه جمع نشد و عاشورايي كه هيچ گاه تمام نشد و كربلايي كه هميشه ماند.

سلام برادر شهیدم! نامت چه بود؟ یادم رفته است.

سلام مرا هم به حضرت روح الله برسان! برادر شهید من، خدا هنوز زنده است؟

نکند تو دیگر برادر من نباشی؟ سلام برادر شهید من!

برادر! امروز دیگر بر سر خواهرم چادری نیست تا که از خون سرخ تو سیاهتر باشد! برادر راستی، کربلا که اسطوره نبود، بود؟

سیدالشهدا را می شناسی؟ من مایکل جکسون را می شناسم، و هاکلبری فین را! تو چطور؟ بیل گیتس را می شناسی؟

در این دوره زمانه، حرف از بازنگری در دین خدا زده میشود، برای خدا هم نسخه می­پیچند! برادر! خدا آیا حواسش نبود چه میگوید؟

اینجا گرگ و میش است! البت نه به خاطر اینکه خورشید هنوز سایه­ی گرمش را بر سرمان نگسترانیده است، بل به خاطر شبیه بودن ذاتی گرگها و میشها! هم گرگها لباس میش پوشیده اند و هم میشها تابلوی من گرگ هستم بر گردنشان آویخته!

برادر شهید من، فانوس داری؟ برای خودت نگه دار. من این وضع را دوست دارم.

تو را هم دوست دارم.

نکند از قاب عکس بیرون بیایی!

برادر شهیدم! بسیار دوستت میدارم اما از من مخواه. مخواه که مانند تو بیاندیشم و در اندیشه شهادت باشم. برادر اینجا آزادی اندیشه است! راستی در ملک خدا هم آزادی هست؟ نیست؟ خب پس نمیفهمی چه میگویم، این آزادی که میگویم خیلی چیز خفنی ست! گرگ و میش میکند همه جا را، حتی بهشت را! برادر شهیدم! راستی نامت چه بود؟ یادم رفته است.

قطعنامه  ۵۹٨

در  ٢٧ تيرماه  ١۳٦٧ و در يك اقدام نفس گير و ناگهاني جمهوري اسلامي ايران قطعنامه  ۵۹٨ سازمان ملل متحد را پذيرفت تا حسن نيت خود را در هشت سال دفاع مقدس ثابت نمايد و دشمن متجاوز را در چهارچوب قوانين بين المللي به تمكين وادارد.

قرارداد معروف ١۹٧۵ كه به مرزهاي معين دو كشور تاكيد مي كرد از جمله بديهي ترين مواردي بود كه جمهوري اسلامي ايران، رژيم عراق را به پايبندي نسبت به آن  فرا مي خواند. سيرت تجاوز كار دشمن عليرغم پذيرش قطعنامه ۵۹٨ از سوي جمهوري اسلامي ايران باز هم بروز و ظهور يافت. باز هم قواي مسلح عراق با بهره گيري از مزدوران خود فروخته استكبار، مرزهاي كشور اسلامي ما را در نورديدند و هجومي ديگر را به شهرها و روستاهاي ايران آغاز كردند. يکي از دلايل واهي رژيم بعث عراق براي تجاوز به حريم نظام جمهوري اسلامي ايران، اختلاف بر سر مرزهايي است که در قرارداد 1975 الجزاير تعيين شده بود. پس از گذشت هشت سال از جنگ نابرابر که تمام موجوديت رژيم عراق در خطر قرار گرفت، آمريکا و ديگر متحدان و ياوران رژيم بعث عملاً وارد جنگ گرديدند . حضرت امام خميني (ره)، با در نظر گرفتن مصالح عالي نظام اسلامي و با درک توطئه گسترده آمريکا و غرب براي سرکوب انقلاب اسلامي و مردم مسلمان و انقلابي ايران، پس از مشورت با فرماندهان عالي نظام و مسئولان مملکتي، قطعنامه 598 شوراي امنيت را پذيرفتند. شوراي امنيت در اين قطعنامه دو کشور ايران و عراق را به برقراري آتش بس و صلح دعوت کرده بود.

جمهوري اسلامي ايران به دليل ويژگي هاي مثبت برخي از مفاد اين قطعنامه به ويژه، بندهاي مربوط به معرفي متجاوز و پرداخت غرامت جنگي، موافقت خود را با پذيرش آن اعلام کرد. اما با وجود پذيرش قطعنامه 598 توسط جمهوري اسلامي ايران، رژيم عراق که خود نيز آن قطعنامه را پذيرفته بود، تا زمان برقراري آتش بس رسمي در مرداد ماه سال 1367 ش (اوت 1988م) به تهاجمات خود عليه جمهوري اسلامي ايران ادامه داد و خوي تجاوزگريِ خود را بار ديگر آشکار ساخت. پس از پذيرش قطعنامه 598 از طرف ايران، آتش بس ميان طرفين از تاريخ 29 مرداد 1367 برقرار شد. شوراي امنيت در تاريخ 18 مرداد 67، قطعنامه 619 را تصويب کرد که به موجب آن گروه ناظران نظامي ايران و عراق و سازمان ملل که از حدود چهارصد نفر از 25 مليّت مختلف تشکيل شده بود، در دو کشور مستقر شدند.

 همان گونه كه مقام معظم رهبري فرمودند:

"كساني كه در جبهه هاي سياسي مسئول دفاع از انقلاب و نظام اسلامي بودند، فضاي سرد سياسي و توطئه هاي گوناگون دشمنان اسلام در عرصه بين المللي را بيش از ديگران احساس كردند. آنان با فداكاريهاي خود در كنار ارتش، سپاه، بسيج و آحاد ملت ما، دشمن را مبهدوت ساختند و من اين پيروزي بزرگ سياسي و بين المللي را به دست اندركاران پيگيري قطعنامه 598 كه تلاش قابل تحسيني را به انجام رساندند، تبريك مي گويم."

 و اما موضوع قطعنامه ۵۹٨:

شوراي امنيت پس از مشورتهاي فراوان و با توافقات اصولي به عمل آمده در 29 تيرماه 1367 (20 ژوئيه 1987 ميلادي) در جلسه شماره 2750 خود طرح قطعنامه اي را كه قبلاً در خصوص كلمه به كلمه آن توافق شده بود به اتفاق آرا به تصويب رساند. طرح قطعنامه را اعضاي دائم شورا تهيه كرده بودند و نظريات اعضاي غيردائم نيز تا حدودي لحاظ شده بود.

متن قطعنامه ۵۹٨:

شوراي امنيت، با تأييد مجدد قطعنامه 582 خود به سال1986 ميلادي ، با ابراز نگراني عميق از اين كه علي رغم در خواستهايش براي آتش بس، منازعه بين ايران و عراق به شدت سابق با تلفات شديد انساني و تخريب مادي ادامه دارد، با ابراز تأسف از آغاز و ادامه منازعه، همچنين با ابراز تأسف از بمباران مراكز صرفاً مسكوني غيرنظامي، حملات به كشتيراني بي طرف يا هواپيماهاي كشوري، نقض قوانين بين المللي انسان دوستانه و ديگر قوانين ناظر بر درگيري مسلحانه، بويژه كاربرد سلاحهاي شيميايي برخلاف الزامات پروتكل 1925 ژنو، با ابراز نگراني عميق نسبت به احتمال تشديد و گسترش بيشتر منازعه، مصمم گرديد به تمامي اقدامات نظامي بين ايران و عراق خاتمه بخشد، معتقد شد كه مي بايد يك راه حل جامع، عادلانه، شرافتمندانه و پايدار بين ايران و عراق به دست آيد.

با يادآوري مفاد منشور ملل متحد، به ويژه تعهد همه دُوَل عضو به حل اختلافات بين المللي خود از راه هاي مسالمت آميز به نحوي كه صلح و امنيت بين المللي و عدالت به مخاطره نيفتد، با حكم به اين كه در منازعه ما بين ايران و عراق زمينه صلح حاصل شده است، با اقدام براساس مواد 39 و 40 منشور ملل متحد:

1ـ خواستار آن است كه به عنوان يك قدم اوليه جهت حل و فصل (مناقشه) از راه مذاكره، ايران و عراق يك آتش بس فوري را رعايت كرده، به تمامي عمليات نظامي در زمين، دريا و هوا خاتمه داده و تمامي نيروهاي خود را بدون درنگ به مرزهاي شناخته شده بين المللي بازگردانند.

2ـ از دبيركل درخواست مي كند كه يك تيم ناظر ملل متحد را براي بررسي، تأييد و نظارت بر آتش بس و عقب نشيني نيروها اعزام نمايد و همچنين از دبيركل درخواست مي نمايد با مشورت طرفين درگير، تدابير لازم را اتخاذ نموده، گزارش آن را به شوراي امنيت ارائه نمايد.

3ـ مصرانه مي خواهد اسراي جنگي آزاد شده و پس از قطع مخاصمات فعال كنوني، براساس كنوانسيون سوم ژنو 12 اوت 1949، بدون تأخير به كشور خود بازگردانده شوند.

4ـ از ايران و عراق مي خواهد با دبيركل در اجراي اين قطعنامه و در تلاشهاي ميانجيگرانه براي حصول يك راه حل جامع، عادلانه و شرافتمندانه مورد قبول دو طرف در خصوص تمام موضوعات موجود، منطبق با اصول مندرج در منشور ملل متحد، همكاري نمايند.

5ـ از تمامي كشورهاي ديگر مي خواهد كه حداكثر خويشتنداري را مبذول دارند و از هرگونه اقدامي كه مي تواند منجر به تشديد و گسترش بيشتر منازعه گردد احتراز كنند و بدين ترتيب اجراي قطعنامه حاضر را تسهيل نمايند.

6ـ از دبيركل درخواست مي نمايد كه با مشورت با ايران و عراق، مسأله تفويض اختيار به يك هيأت بي طرف براي تحقيق راجع به مسئوليت منازعه را بررسي نموده و در اسرع وقت به شوراي امنيت گزارش دهد.

7ـ ابعاد خسارات وارده در خلال منازعه و نياز به تلاشهاي بازسازي با كمكهاي مناسب بين المللي پس از خاتمه درگيري تصديق مي گردد و در اين خصوص از دبيركل درخواست مي كند كه هيأت كارشناسان را براي مطالعه موضوع بازسازي و گزارش به شوراي امنيت تعيين نمايند.

8ـ همچنين از دبيركل درخواست مي كند كه با مشورت با ايران و عراق و ديگر كشورهاي منطقه، راههاي افزايش امنيت و ثبات منطقه را مورد مدافه قرار دهد.

9ـ از دبيركل درخواست مي كند كه شوراي امنيت را در مورد اجراي اين قطعنامه مطلع نمايد.

10ـ مصمم است براي بررسي اقدامات بيشتر جهت رعايت و اجراي اين قطعنامه در صورت ضرورت جلسات ديگري مجدداً تشكيل دهد.