از دور او را شناختم. «ناصر حسینی» را می­گویم. اورکت او نشانه­ای داشت که از دور پیدا بود.

صدایش زدم، اما جوابی نشنیدم.

به­طرفش رفتم. صورتش را که برگرداند. متوجه شدم او نیست. یکی از نیروهای تازه­وارد بود. منتها چون اورکت نداشت، ناصر حسینی علی­رغم سرمای شدید زمستان، او را بر خود ترجیح داده­بود.

آری! انجام چنین فعلی از او غیرمنتظره نبود.!

ناصر حسینی از بچه­های گردان امام موسی بن جعفر (ع) لشگر 14 امام حسین (ع) در منطقه­ی عملیاتی فاو به شهادت رسید.

درباره­ی شهید قیصر امین­پور زیاد گفته شد اما حق مطلب او ادا نشد. ما نیز می­گوییم اگرچه باز هم حق او ناتمام خواهد ماند. می­گویم «شهید» چرا که معیار شهید تشکیل پرونده در بنیاد شهید نیست. کسی که عمری را در آرزوی شهادت باشد و قلمش چون شاخه­های حماسه و جهاد در تمام فصول حتا زمستان شکوفا باشد نیز شهید است. علی و من مات علی حب آل محمد مات شهیدا.

مگر باغبان لاله­ها نفرمود شهدا را قلم­ها می­سازند و قلم­ها هستند که شهیدپرورند؟ و ارزش قلم علما مگر از خون شهدا افزون­تر معرفی نشده­است؟

بنگرید به شعرهایش که آثار هر چیز بر آن چیز دلالت می­کند. تیربار قیصر در عصر یخبندان ارزش­های دفاع مقدس، هم­چنان می­بارید. فقط صدای تک و توک تیراندازی در این سال­ها شنیده می­شد که پرنشاط­ترین و پرآوازه­ترین و امیدبخش­ترین صدا از لوله­ی خودکار او به گوش می­رسید. او نقطه­ی تلاقی شعر حرفه­ای با ارزش­های اصیل اسلامی و انقلابی بود. ارزش ارزش­مداری قیصر آن­جا افزون می­شود که بدانیم او یک شاعر به تمام معنا بود که می­توانست با سرودن اشعاری در وصف برف و بهار و گل، «شاهد بازاری» باشد اما او «پرده­نشینی» و گم­نامی را اختیار کرد اگرچه نام او هم­پای آوازه­ی جوان­مردان و شهیدان انقلاب اسلامی در سراسر گیتی منتشر شد و هر روز بیش از پیش شناخته­تر خواهد شد.

امثال قیصر امین­پور برای رشد و توسعه­ی گفتمان انقلاب اسلامی بسیار حیاتی هستند. انقلابی نونهال که نیاز به خون حیات بخش اندیشه و هنر دارد تا بشکوفد و در دنیای تاریک امروز تلالؤ کند. قیصر زبان گویای رزمندگان و مجاهدان راه خدا بود که بی­تکلف در مراسم بزرگ­داشتش در کرمانشاه گفت که لایق بزرگ­داشت نیست و رزمندگان و شهدا لایق بزرگ­داشت هستند و نام و هستی خود را مدیون فداکاری رزمندگان دانست.

قیصر سرچشمه­های جوشان اندیشه­ی دفاع مقدس را کشف کرد و با شعر مستحکم و قوی خود آن را در مسیر پرپیچ و خم تاریخ جاودانه کرد. از این پس جهانیان اندیشه و احساس رزمندگان دفاع مقدس ما را در شعرهای قیصر امین­پور و اندک­هم­قطارانش خواهد شناخت. کتاب­های زراندوخته­ی او و «راه ناتمام» او ارثی است که به همه­ی بسیجیان و عاشقان فرهنگ دفاع مقدس رسید، اگرچه ظهور هم­چو اویی مانند ظهور عنقا در آسمان دودی قرن 21 بعید به نظر می­رسد.

علی و من مات علی حب آل محمد مات شهیدا. قیصر شهید راه خدا است.