... خواهرم که دختر توست، دیشب نشست و برایت درد و دل کرد، نوشت و نوشت تا از هوش رفت،من اشک ریختم و آه کشیدم و بغض گلویم را می فشارد و به اکرار میگفتم دل ما برایت تنگ شده،نه غصه داریم نه گله،فقط میگوییم دلمان برایت تنگ شده، همین ! ... !

خواهرم که دختر توست! اینچنین نوشت :

اي كاش محبت و عاطفه از ميان انسان ها رخت بر مي بست، اي كاش به هم وابسته نبوديم، اي كاش گل محبت را در دل نمي پروراندم و خود را به تو مأنوس نمي كردم تا از غم جدايي ات سال ها بگويم، اي كاش از همان لحظه آشنايي چشمهايم را مي بستم و دل به خدا مي دادم.

كاش مي شد باز هم به اين دنيا برگردي، زيرا حرف هاي ناگفته بسياري داشتم ولي آنقدر زود ترك مان كردي كه وقت نشد بگويم دوستت دارم، مانند كبوتر سفيد از بام خانه پرگشودي و به سوي آسمان ها شتافتي.

دسته گلي را كه بر مزارت گذاشتم ديگر نديدم.

 شايد آن را برداشته باشي و بخواهي بگويي يادت هستم.

اگر دوستت نداشتم شب ها برايت گريه نمي كردم، هنگامي كه تو را در درون قبر گذاشتند انگار تو در آن لحظه خنديدي نمي دانم چرا؟

هر روز كنار عكس كهنه و قديمي ات مي روم و به ياد خاطراتت اشك مي ريزم دستهايت را به خاطر درم كه مرا نوازش مي كرد. نمي دانم آيا كسي هنوز تو را به خاطر دارد يا نه.

شنيدم انسان ها فراموش كار و جايز الخطاء هستند. اما چقدر نمي دانم به اندازه اي كه عزيزان خود را فراموش كنند و دل به ماديات بسپارند.

مي دانم كه جايت راحت و خوب است، اما نمي دانم باغم فراغت چه كنم، چه كنم كه دل كوچك من براي تو پرپر مي زند تا شايد روزي از اين قفس پرواز كنم و به سوي تو بيايم و در آنجا بگويم پدر عزيز دوستت دارم.

پ.ن: بابا همه خیال میکنند ما کمبود محبت داریم ...!

این را بخوانید : "بابا سلام!"

از :  www.khakm.blogfa.ir

بسمه تعالی

هیچ شده است تا حالا که مدت زیادی بگذرد و دلت بخواهد بنویسی و نتوانی؟ حس غریبی داشته باشی، از همان حس هایی که میان زمین و آسمان سرگردان می گذاردت و با وجود کلی حرف نگفته در دلت زبانت در کامت نمی گردد برای گفتنش !؟ و ان وقت مصیبت این بلاتکلیفی وقتی بیشتر می شود که بخواهی از جنگ بنویسی، و این دل لامروت رخصت ندهد !

ماجرای نوشتن من هم برای وبلاگ دفاع مقدس یک همچین حکایتی شده بود رفقا،  دست آخر هم از خجالت اینکه اسمم توی لیست باشد ولی حتی چند خط هم محض رضای خدا ننوشته باشم به اضافه خجالت های گاه و بیگاهی که باران می داد شیطان را لعنت کردم و دست به قلم شدم و همینطور که داشتم همین چند خط را برایتان می نوشتم به نظرم رسید که برایتان خاطره شهادت یکی از بچه های سپاه میانه را تعریف کنم.

رفقا تا حالا دیده اید که که کسی مرگ را در آغوش بکشد؟ شهید جمشید سرانجام اینکار را کرد و عاشقانه هم اینکار را کرد. اوایل جنگ بود. منافقها برای خودشان برو و بیایی داشتند توی شهرها. خانه های تیمی شان توی همه شهرها برقرار بود و ضمن دادن خبر موقعیت و وضعیت شهرها به عراقی ها هر از چند گاهی هم خودشان دست به کار می شدند و آنهایی را که خدا قرعه شهادت را به نامشان زده بود با نامردی و گاهی هم با شکنجه شهید می کردند. چند روز قبل از روز واقعه خبر آورده بودند که یکی از خانه های شهر شده خانه تیمی و کلی اخبار هم هر روز دارد مخابره میشود از آنجا. بچه های سپاه میانه هم بعد از شناسایی دقیق محل و رفت و آمدها آن روز تصمیم گرفتند تا بریزند توی خانه و اهل خانه را دستگیر کنند. جمشید با یکی دیگر از بچه ها وارد خانه شد و بقیه هم توی حیاط ماندند. بچه ها که وارد خانه شدند کسی توی خانه نبود و از پنجره باز اتاق معلوم بود که آدم یا آدمهایی که توی اتاق بودند از آنجا فرار کرده اند. جمشید با عجله از پنجره وارد بالکن شد و در همین لحظه آن منافق نامرد که با دیدن بچه ها توی حیاط نتوانسته بود فرار کند و همانجا قایم شده بود سعی می کند نارنجکی را که ضامنش را کشیده بود بیندازد توی حیاط تا بچه ها را شهید کند. جمشید که منوجه منظور آن منافق میشود تنها کاری که می تواند بکند این بود که دست آن منافق را بگیرد تا نتواند نارنجک را پرت کند و همزمان برای اینکه جلوی کشته شدن رفقاش را بگیرد محکم آن ملعون را بغل می کند تا انفجار نارنجک فقط خودش را از بین ببرد و به بقیه آسیب نرسد... . چند لحظه بعد همه دور پیکر غرقه به خون جمشید که با منفجر شدن نارنجک تقریبا تمام جلوی بدنش داغان شده بود حلقه زده بودند.

آنهايي كه وقتي هستند، هستند ! وقتي كه نيستند هم نيستند.

حضور عمده آدم‌ها مبتني بر فيزيك است. تنها با لمس ابعاد جسماني آنهاست كه قابل فهم مي‌شوند بنابراين ،  اينان تنها هويت جسمي دارند،  

آناني كه وقتي هستند، نيستند! وقتي كه نيستند هم نيستند!

مردگاني متحرك در جهان، خود فروختگاني بي ثمر كه هويتشان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته‌اند.

وجود هايي بي‌اعتبار،  كه هرگز به چشم  طبيعت نمي‌آيند، وجود هايي كه مرده و زنده‌شان يكي است.

 آنهايي كه وقتي هستند، هستند وقتي كه نيستند هم هستند !

وجودهايي معتبر و با ارزش ،كساني كه در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودشان هم تاثيرخود را جاويدان  كرده اند! كساني كه همواره در خاطر مي‌مانند،كساني كه بودنشان دوست داشتي است و نفوذشان بر قلبها احساس مي شود كه وجودشان در نبودن نيز  زنده  مي ماند....

 
و آنهايي كه وقتي هستند، نيستند وقتي كه نيستند، هستند!

شگفت‌انگيز‌ترين بودن كه در زمان بودنشان چنان قدرتمند و باشكوهند كه نمي‌توان حضورشان را دريافت!فنا شدگاني در فنا ناپذيرترين معشوق ملكوت كه در ظرف هيچ جسمانيتي در طبيعت ثبات و قرار  نمي گيرند ، گمناماني كه روح بلندشان فراتر از قلبها را سيطره دارد!

وجودهايي  بي كران ! كه تنها وقتي كه از ميان مي‌روند ، نرم‌نرم و آهسته آهسته درك مي‌شوند . باز ‌شناخته مي شوند و فهميده مي شوند ، كه چه مي‌گفتند و چه مي‌خواستند چه مي ديدند و چه بودند؟!

و شهدا اين گونه اند...

زمين همواره  عاشق اينگونه وجود ها بوده است، به قاعده ي تمام تاريخ ...

 هزار نا گفته و هزار حرف دارد برايشان ! اما وقتي دربرابرشان قرار مي‌گيرد، گويي قفل بر زبانش مي‌زنند! اختيار از او سلب مي‌شود.سكوت مي‌كند و غرق در حضور آنان مست مي‌شود  و  اينگونه است كه تنها درست درزماني كه مي‌روند به ياد مي آورد كه چه حرف‌ها داشته و نگفته است.

و بدين سان است كه  چنين وجودهاي ناب وقتي هستند گمنام اند و وقتي از دست مي روند، معني حضور اند....

سروش