یا شاهد

انگاری حالا دیگر باید بگوئیم شهید برویم کمی دورتر بایستیم . انگاری حالا برای عده ای حتی شنیدن نام شهید هم حالی برایشان نمی گذارد . نگاه کن و ببین آنها آنجا در بالاترین نقطه تاریخ ایستاده اند و ما هرچه سریعتر و به تاخت از آنها دور می شویم . 

آن دیروزتر ها و خیلی زود بعد از آنکه آنها برای آن آرمانی که انتخاب کرده بودند ، رفتند ما هم با همان سرعت از راه و روششان دور شدیم . اما خوب آن روزها نامشان هنوز برایمان قداست داشت . هنوز حس شرمندگی از آنها و خانوادهایشان تکراری نشده بود . دیروزترها حداقل نام شهید قطره ای اشک برایمان داشت و آنها را گاهی برای خالی شدن دوست داشتیم . اما همان موقع هم کمتر به فکر دوست شدن با همان شهدا بودیم . اما این روزها از بس گفتیم شرمنده ایم حتی از آوردن نامشان هم فراری هستیم .

آهای شهدا !!!

حتما شنیده اید این روزها عده ای می گویند بردن نام شهید با فضای اجتماعی شهرها سنخیت ندارد و ممکن است بردن نام شهید که بوی رفتن و مرگ می دهد باعث شود رنگ غم به چهره ها بنشیند و خوب شهدا شما هم حتما  راضی نیستید که مردمان این دیار غمگین شوند .

آهای شهدا !!!

اصلا نگران نباشید بعد از شما ماهمه جوره شادیم . خواهشا شما هم گاهی به میان ما نیایید که عده ای غمگین شوند . به هر حال ما هم نگران حال شما ها نیستم و تازه گاهی به جای اینکه بپرسیم ما بعد از شهدا چه کرده ایم ، می گوییم شهدا بعد از ما چه کرده اند .

آهای شهدا !!!

 حالا اینجا میان ما مردگان ، عده ای حرفهای عجیبی در مورد شما زندگان می زنند . آنها می گویند :(( درست است که آنها آدمهای خوبی  بودند ،اما بهتر است این روزها کمتر از آنها بگوئیم . اینگونه مردم را کمتر به یاد آن روزهای پر از غم و درد می اندازیم . ))

آهای شهدا !!!

    گویی در نظر آنان ،آن روزها ما اصلا حس خوش غرور نداشتیم . آن روزها آزاد سازی خرمشهر و مهران آن هم در آن شرایط پیچیده اصلا چیز عجیبی نبود . آن روزها با آن همه کشور جنگیدن  کار پیچیده ای نبود و از همه مهمتر تاثیر نفس قدسی آن پیرمرد دوست داشتنی جماران  بر روح جوانان آن روزها و البته جوانان این روزها و جوانان همه روزها هم لابد چیز عجیبی نیست .

آهای شهدا !!!

    گیج شده ام . اینان چه می گویند ؟ اینان که آن روزها در نظرشان سیاه و ناراحت کننده و خشن به نظر می آید را نمی شناسم . اینان را نمی شناسم . اینان هیچ رنگ و بویی از مردمان این دیار ندارند . اینان از اهالی کشوری که می شناسم نیستند . دیاری که من می شناسم مردمانش تک تک ، همیشه تاریخ خواهند گفت :

من ایرانیم ، آرمانم شهادت

همیشه با خودم میگفتم  شهدا به ما ها چه طوری نگاه میکنن؟

شما هم نظر بدین تا بدونم اشتباه فکر میکنم یا درست.

۱- اونها به نتیجه کار خودشون فکر میکنن  و اصلا براشون مهم نیست که بعد از اونها چه اتفاقی میافته

۲- اتفاقا به این فکر میکنن که ما چه رفتاری بعد از اونها داریم.

۳-راستی چرا میگن خدایا ما رو مدیون خون شهدا نمیران؟

۴- پیامبر از مردم هیچ نخواست غیر از دوستی اهل بیتش

حالا ما چه قدر خاندان پیامبر رو دوست داریم بماند.

شده تا حالا دلت بگیره 

بد جور ها

بعد هیچی دلت رو وا نکنه جزء یک بوسه

اونم از لبهای بابا

ولی بچه ها یک سری آدم هستند کنار ما ها که دلشون خیلی وقته گرفته

اونم از دست دوستای همون بابا

حالا بابا نیست

پس طلبشون یک بوسه

    در میان واژه‌ها و الفاظی که هر روز طبق عادت آنها را استعمال می‌کنیم، واژگانی وجود دارند که همه احساس می‌کنیم بار معنا و مفهوم آن را می‌دانیم و بعضاً هم خودمان را مقید به همان الفاظ می‌کنیم. دقیقاً نظیر اشعاری که به سهل ممتنع معروفند که خواننده هنگام مطالعه چنین احساس می‌کند که گفتن این شعر شاید چندان کار مشکلی نباشد و من هم بتوانم بگویم ولی وقتی قصد آن کار را می‌کند، ناگزیر از ناتوانی در گفتن آن نوع شعر است. یکی از این واژه‌ها هم که تا حدودی همین عدم فهم مناسب از معنا و مفهوم آن تا حدود زیادی باعث به بیراهه رفتن شد، واژۀ مقدس بسیج و بسیجی است. در این مجال قصد دارم تا حدودی به بررسی این دو واژه و وظایف آن بپردازم البته در حد توان و در خور زمان و مکان.

شاید برای درک بهتر لازم آید جستاری در بیانات امام خمینی رضوان‌الله تعالی علیه، داشته باشیم که چه شد و چرا آن ابر مرد تاریخ و فرزانۀ دهر، که خود پایه‌گذار تئوری‌های فراقرنی منحصر به فردی نظیر ولایت فقیه، جمهوریت اسلامی و...... بوده است، به راه‌اندازی بسیج مستضعفان و بیان ارتش بیست میلیونی پرداخت، یا اینکه مبنای فکری ایشان و یا بزرگ پرچمدار این عرصه در زمان حاضر، حضرت آیه‌الله العظمی خامنه‌ای در این‌باره چه تعاریفی را دارا هستند.

امام خمینی رضوان الله تعالی علیه در چندی از عبارات خود در این زمینه می‌فرمایند1:

1.       بسیج لشکر مخلص خداست.

2.       بیسج میقات پابرهنگان و معراج اندیشۀ پاک اسلامی است که تربیت یافتگان آن، نام و نشان در گمنامی و بی‌نشانی گرفته‌اند.

3.      بسیج شجرۀ طیبه و درخت تناور و پر ثمری است که شکوفه‌های آن بوی بهار وصل و طراوت یقین (و) حدیث عشق می‌دهد.

4.      حقیقتاً اگر بخواهیم مصداق کاملی از ایثار و خلوص و فداکاری و عشق به ذات مقدس حق و اسلام را ارائه دهیم، چه کسی سزاوارتر ازبسیج و بسیجیان خواهند بود؟

5.      من امیدوارم که این بسیج عمومی اسلامی، الگو برای تمام مستضعفین جهان و ملتهای مسلمان عالم باشد، و قرن پانزدهم قرن شکست بتهای بزرگ، و جایگزینی اسلام و توحید به جای شرک و زندقه، و عدل و داد به جای ستمگری و بیدادگری، و قرن انسانهای متعهد به جای آدمخواران بی‌فرهنگ باشد.

مقام معظم رهبری در طی یکی از سخنرانی‌های خود فرمودند:

1.       بسیجی یعنی علی علیه‌السلام که تمام وجودش وقف اسلام بود.

در این باره جملات زیادی از ایشان مطرح است که در این مقال مجال پرداختن به تمامی آنها نمی‌باشد لذا به همین مقدار بسنده می‌کنیم.

با نگاهی سطحی به این جملات و سایر بیانات ایشان مواردی را در تعریف بسیج یافت می‌شود که به دو مورد از آنها اشاره می‌پردازیم به امید آنکه عامل به آن شویم:

أ‌.         اصلی‌ترین عاملی که در تعاریف هر دو بزرگوار آمده است اخلاص است، امام فرمودند "لشکر مخلص خدا" این مهم زمانی اتفاق می‌افتد که افراد این مجموعه یعنی بسیجیان خود مخلص باشند کما اینکه در جملۀ بعدی امام به این مسئله اشاره هم می‌دهند "تربیت یافتگان آن، نام و نشان در گمنامی و بی‌نشانی گرفته‌اند." از سوی دیگر مقام معظم رهبری فرمودند که "تمام وجودش وقف اسلام باشد" کسی می‌تواند چنین باشد که واقعاً اخلاص در تمام وجود او رسوخ کرده باشد و چه زیبا ایشان حضرت امیر علیه‌السلام را شاهد آورده‌اند چرا که:

از علی آموز اخلاص عمل  

ب‌.     نکتۀ دیگر عشق ایشان به اسلام است و این مهم زمانی در انسان پدیدار می‌شود که آدمی خود را ملزم به اسلام و دستورات آن بداند چون فقط در این صورت مقید و ملزم دانستن است که حاضر است خود را وقف کند و یا اینکه در مسیر آن به ایثار و از جان گذشتگی بپردازد.

حال اگر بخواهیم با استفاده از این دو نکته به بحث خود باز‌گردیم و تعریفی از دو واژۀ بسیج و بسیجی ارائه دهیم باید بگوییم:

1.       "بسیجی شخص مخلصی است که برای اسلام حاضر است هرگونه جانفشانی از خود نشان دهد." (در هر میدان و عرصه‌ای اعم از علم، عمل،سیاست، اقتصاد، نظام و ... و همچنین در این موضوع، ضرب المثل همیشگی هر که بامش بیش برفش بیشتر نیز صادق است یعنی هر که اخلاصش بیشتر باشد، بسیجی‌تر است).

2.       "بسیج بستری است که اینگونه افراد را تربیت می‌کند".

شاید الآن جای آن باشد که مقداری در خود اندیشه کنیم و ببینیم چه مقدار به این مسئله نزدیک هستیم.

سعادت ابدی:

سعادت را آنها تحصیل کردند که شتافتند

با اختیار خودشان و با جهاد خودشان و با رزمندگی خودشان در مقابل کفر ایستادند و جان خود را تسلیم خدا کردند و برگشتند به خدای تبارک و تعالی با سعادت و آبرو
ما همه خواهیم مرد لکن آنها سعادت را برای خودشان  و شرافت را برای وطنشان تحصیل کردند که در مقابل لشکرهای کفر برای دفاع از اسلام و برای دفاع از کشور اسلامی ایستادند و فداکاری کردند و به سوی خدا شتافتند
انسان که باید این راه را برود و مردنی است...

چه بهتر که آن سعادت را تحصیل کند و امانت را به صاحب امانت بسپارد.

موت اختیاری(شهادت رسیدن به خدا در لباس شهید و با ایده شهدا در بستر مردن است)چیزی نیست  

لکن در راه خدا رفتن شهادت است و سرافرازی و تحصیل شرافت برای انسا و برای انسانها 

آنچه از دنیا است، فانی است و آنچه برای خدا تقدیم می شود باقی و ابدی

.است و این شهدا زنده هستند و در پیش خدا تبارک و تعالی عند ربهم یرزقون

آنها الان در درگاه خدای تبارک و تعالی روزیهای معنوی و روزیهای همیشگی را به آن نائل شدند و آنچه که از خدا بود تقدیم کردند و آنچه داشتند و آن جان خودشان بود را تسلیم کردند و خدای تبارک و تعالی آنها را پذیرفته است و می پذیرد.

ماها عقب ماندیم ،ما باید تاسف بخوریم که نتوانسته ایم این راه را برویم.

آنها پیشقدم بودند و رفتند و به سعادت خود رسیدند.

  اگر بپرسي دوكوهه كجاست,چه جوابي بدهيم؟

بگوييم دوكوهه پادگانيست در نزديكي انديمشك كه بسيجي ها را در خود جاي مي داد و بعد سكوت كنيم؟پس كاش نمي پرسيدي كه دوكوهه كجاست,چرا كه جواب گفتن به اين سوال بدين سادگيها ممكن نيست.كاش تو خود در دوكوهه زيسته بودي كه ديگر نيازي به اين سوال نبود.اگر آنچنان بود,شايد تو هم امروز با ما به دوكوهه مي آمدي,ماهها بعداز ختم جنگ,روز تحويل سال…