برادر کوچکتر شما قرار شبانه دوران سربازی رو میگذرونه. توی بنیاد تعاون که مسئولیتش تامین مسکن برای نظامی هاست. و البته اونجا، منشی مدیر عامل ام. حالا با این مقدمه، این شما و این هم مطلب بنده حقیر :

                     ----------------------------------------------------------

وسطِ آن همه هیاهو که بازنشستگان جان بر لب آمده در دفتر مدیر عامل خلق کرده بودند، صدای S.M.S آنقدرها، جذابیت نداشت. یک چشم به ونگ ونگ تلفنهای دفتر بود که مثل کودکی گرسنه، می گریستند و یک چشم، به سر و صدایِ پیرانِ برافروخته... حقیقتاً دود از کُنده بلند می شود... !

تلفن همراه را برداشتم.

طوریکه مراجعین متوجه نشوند، وگرنه، باید در آن حرارت که فریاد "بُردند و خوردند و ..." سر می دادند، جوابگوی آنها می شدم که: تو، که جوانی بیش نیستی، تلفن همراه را "از کجا آوردی؟" و احتمالاً نتیجه گیری می شود: که من هم، از همه جا بی خبر، "بُرده ام و خورده ام..."!

قبادی، پیام کوتاه فرستاده : آغاز هفته غرور آفرین دفاع مقدس، به شما و خانواده گرامیتان، هیچ ارتباطی ندارد!!

مانده بودم، که بخندم یا نه! "قبادی"، مرا از جکوزی به حوضچهِ یخ انداخته بود. پیر مرد، که آستینش خالی بود، دلِ پُری داشت. با بغض و غم، داد می زد: "کاش دستم را، جا نگذاشته بودم، در آن روزها، تا حالیتان می کردم که ظلم، یعنی چه؟!"