- نه دیگر به این یکی دل نمیبندم. نه ... هر کدام را که ازش خوشم آمد، شهید کردند.

 پسر با اورکت رنگ و رو رفته ای که بر تنش زار میزد، جلوی گونی هایی که به عنوان پیشخوان روی هم چیده شده بودند، ایستاده بود. از شدت سرما قوز کرده بود و دستهایش را تا ته، در جیب اورکت فرو میبرد.

- به گمانم باید نوزده بیست سال داشته باشد. با این لاغری چگونه میخواهد ژ3 به دست گیرد؟ نشکند یک وقت کار دستمان دهد.

- پسر جان! گفتی اسمت چه بود؟

- برزو

مرد جا افتاده ای بود. مسئول لجستیک را میگویم. لجستیک که نه، آخر یک گروهان که پشتیبانی اش را نمی شود گفت لجستیک. بچه ها به اسم عمو زنجیرباف میشناختندش. وقتی اسم پسر را شنید، تعجب کرد. در این دوسالی که در جبهه بود همه اسمی شنیده بود به جز این آخری.

- عجب اسم با مسمایی، آق مهدی میگفت کلاش به شما ندهم. نگفت چرا. ببینم نکند تو هم با برنو کار میکنی؟

- اگه امام رضا بطلبه

عمو این بار به نرمی گفت: "پسرجان سرکارمان گذاشته ای؟ خب بگو با برنو کار میکنی ... ما اینجا تیر برنو نداریم. بایستی کلاش به دست بگیری، یا اینکه تیرت را خودت از یک جایی جور کنی."

- من گفتم با برنو کار میکنم؟

از اول گفتم این پسر یک چیز دیگه است. ببین چه طور عموی ما را به بازی گرفته است. من جای عمو بودم سریعاً یه گوشمالی ناز ازش قرض میگرفتم. حیف که خیلی نوربالاست این پسر.

- پس با چی کار میکنی؟

این را که گفت عصبانیت اش را همراه با بازدمش بیرون داد. یاد گرفته بود که مردانی که اینجا می آیند – حتی اگر سنشان ماقبل بلوغ باشد– آنچنان شایسته ی احترام اند که حتی اگر بلایی هم سرت آوردند، نوش کنی و هیچ مگویی. اینان یاوران حق بودند. البت از نوع بسیجی اش!

- عصبانی نشو عمو. من تک تیراندازم. فشنگ قناسه میخوام.

نه خدا! کور خواندی! نمیتوانی مرا متعجب کنی. من در ناصیه ی این بچه میدیدم که عادی نیست. اگر میگفت تانک اندازم هم باورش میکردم. تک تیراندازی که جای خود دارد.

- اخوی بیا بگیر. این هم از مهمات شما، چیه؟ چرا نگاه میکنی؟ تیر جنگی که نیست، مشقیه. مشقی یعنی برای مشق کردن تیر اندازی، برای تمرین. تو عملیات، ان شاء الله، جنگی اش رو بهت میدهم بری دمار از روزگار اون صدامیا در بیاوری. اخوی بیار جلو اون جیب اورکتت رو.

- بسم الله

***************

- این مدتی که اینجا بودم، نه دیدم که به کسی التماس دعا بگوید، نه تسبیحی دستش دیدم و نه نماز شبی. این گورهای نصفه ی بچه ها رو هم آمارش را دارم. همه داشتند به غیر این بچه. اسمش چه بود؟ برزو؟ یک بار هم سینی چای را از من نگرفت، حتی تعارف کمک هم نزد. عجب بچه ای بود. اسمش چه بود؟ برزو؟

مش حمید، پیرمردی که به علت کهولت سن، او را به خط نبرده بودند، چادر دسته ی سه – همان دسته ای که برزو عضوش بود- را جارو میزد و با من درد و دل میکرد. میدانست آنجایم. مخاطبش هم من بودم. نمیدانم میدانست حرفهایش را میفهمم یا اینکه من برایش حکم دیوار را داشتم.

-  اِ اِ کار خدا رو ببین! یه بار ندیدم پوتینای کسی رو واکس بزنه! دیدی؟ ای خدا! مصبتو شکر. حکمتتو شکر.

هیچ کس با برزو زیاد گرم نمیگرفت. آخر یک کلام درست و حسابی از دهانش که بیرون نمیآمد. همه اش با کنایه حرف میزد. نصف جمله هایش این بود: "اگر امام رضا بطلبه". اگر چای به او تعارف میکردند همین را میگفت، اگر از او سوالی میپرسیدند که جوابش با بله یا خیر می آمد، او به جای جواب همین را میگفت. بعدها فهمیدند این معنای بله را نمیدهد. این را اولین بار عمو زنجیرباف فهمید، همان مرد قوی هیکل پشتیبانی. اگر هم از او درباره ی مسائلی میپرسیدند که نمیخواست جواب دهد، میگفت "هر چی خدا بخواد همون میشه"

***************

یک هفته بعد، اتوبوسهای پر از خط و آمبولانسهای خالی از پشت خط، به قرارگاه رسیدند. اسامی شهدا، مجروحین و مفقودین را به عمو داده بودند تا آمارگیری نهایی را از گروهان انجام دهد. عمو عادت داشت که لیست را برای من بلند بخواند کنار هر اسمی توضیحی هم میداد و آهی هم میکشید. آهش را نمیدانم از فقدان شهید میگفت یا از حسرت شهادت؛ همین قدر میدانم که وقتی کارش تمام میشد، برمیخاست، با گوشه ی آستین چشمهایش را پاک میکرد. آخر پشت به من مینشست. شاید میدانست که اشکهایش را میبینم و میفهمم. به همین علت مرا هم نامحرم اشک خویش میدانست. وقتی لیست را چک کرد و کارش تمام شد، "تمت" ای گفت و برخاست، با پشت آستین اورکتش گوشه ی چشمهایش را پاک کرد. دستی به کمر گرفت و شانه هایش را به عقب داد. میخواست خستگی این عملیات را با تمام وجود از خویش دور سازد.

- آه! این عملیات هم گذشت. بذار ببینم

منتظر بودم عمو متوجه شود، شد ولی یک کم دیرتر از آنچه من انتظارش را داشتم.

- اسم این پسره برزو تو لیست نبود. تو بچه هایی هم که برگشتند ندیدمش.

وقتی چنین مواردی پیش می آمد، وظیفه ی عمو بود که به حاج مهدی، فرمانده ی گروهان اطلاع دهد. این شد که برگشت کلاهش را بردارد و به چادر فرماندهی رود.

- سلام عمو، خوبی حاجی؟

صدای حاج مهدی بود، ظاهراً پیش دستی کرده بود و او به دیدار عمو آمده بود به سنگر پشتیبانی.

- به به، آق مهدی! عمو میخواستم بیام پیشت. لیست رو که نگاه کردم ...

آق مهدی پرید وسط حرف عمو: "دیدی که یک نفر نیست، نه؟

- آره! فکر بد نکن. شهید برزو از ...

به اینجا که رسید آشکارا متوجه شد اشتباه کرده است، انگشت سبابه به دهان گزید.

- یعنی شهید شده؟

- عمو، بی خیال براش دعا کن. این مورد اطلاعاتیه. بین خودمون میمونه دیگه؟

- اره

عمو دستش به چانه کشیده میشد و پایش بر سطح سنگر، بدنش روی خیالات مختلف غوطه ور بود اوهامش در فضایی گرگ و میش، به دنبال حقیقت میگشت.

- فقط یه سوال

- بفرما عمو

- بهشتی یا جهنمی؟

آقا مهدی ظاهراً نمیخواست زیاد معطل شود، پاسخ گفت: "این چه سوالیه؟ السابقون لسابقون ..." آهی کشید و ادامه داد: "من برم، عمو سفارش نکنم. قضیه طبقه بندیه. التماس دعا"

- علی علی

چادری را که به عنوان در استفاده میشد کنار زد و به بیرون رفت. عمو را دیدم که سه کنج دیوار را با صورتش نشانه گرفته و تکان نمیخورد. بعد مدتی شانه هایش جریان هوا را به بالا و پایین میراندند. عمو داشت گریه میکرد.

- راستی عمو

حاجی مهدی برگشت به داخل چادر و بی اینکه نگاهی به عمو و احوالاتش بیاندازد، گویی انتظارش را داشت و متعجب نشده بود، به من نگاهی کرد و گفت:

- سید طاها، شهید سید طاها، همان برزو، سفارش کرد این مرغ عشق را آزاد کنی، این مرغ عشق عطیه ی خداست، قدرش را بدان، آزادش کن. 

 کربلا رازی میان خدا و بنده­ی مطمئنه­اش. کربلا سرالاسرار خلقت، کربلا راه بی بازگشت. سلام بر تو کربلا!

عاشورا لحظه­ی وصال عشاق! مگر نه اینکه خدا نیز عاشق عبد مطمئنه­اش است؟ و مگر عشق، آن هم چنین عشقی، یک طرفه خواهد بود؟

عاشورا مطبخ عشاق؛ عاشورا اجاق عشق؛ عاشورا آب­انبار معرفت؛ عاشورا پروانه سوختن؛ عاشورا دست­های طفل سه ساله دور دستان ذوالجناح؛ عاشورا چالشی برای صبر خدا؛ عاشورا تجلی قدرت خدا!

کربلا زیادت­گاه شوق؛ کربلا زیارت­گاه مقیمان حرم؛ کربلا زائرسرای پسر بهترین کنیز خدا؛ کربلا قتلگاه بهترین بندگان و رنگین خون ترین مؤمنان...

عاشورا چشم­انتظار امان­نامه؛ عاشورا بی­تاب حمله­ی ددمنشانه؛ عاشورا منتظر شیون دختر بچگان؛ عاشورا چشم به راه رِجلَین برهنه - که بوسه­گاه ام­غیلان گشته به نیت تبرک جستن؛ که خار بیابان نیز شفاعت از شما میجوید ...

زمان در دلش آشوب است. زمین فرزندش نی­نوا را تنگ در آغوش گرفته؛ هرمی باور نکردنی از کوره­ی محبت آن بیرون می­زند؛ کربلا لب­هایش را به سیبک گلوی قتلگاه چسبانده؛ دست در دست خیس علقمه، منتظر گرمای خونی تازه است از تیری سه شعبه که گلوی خونین، بوسیدنش لطفی دیگر دارد ...

تل زینبیه مقام صبر خداست بر زمین. جایگاه سکوت و زجر و صبر. و بانوی سیاه­جامه کریمی که با شیونی بر زمین افتد و نگاهی به حرم، ونگاهی به آسمان، مشتی بر خاک؛ با تهلیلی علی وار برخیزد و هنگامه را به تماشا نشیند ...

آه! امان از دست خونینت حسین، که تاب توصیفش ندارم فَارحَمُوا هذَا الطِّفل الرَّضیِع . امان از دستت! امان از قبر کوچک، امان از پشت خیمه ...

شهید، معشوق خداست

و خون بهایش حضرت معبود

یا حسین! میلادت مبارک!

کربلا اما با چشمی گریان و عاشورا با قلبی محزون به قنداقه چشم دوخته و زیر لب زمزمه دارند:

إنَّ اللهَ شاءَ أن یَراکَ قَتیلاً

سلام بر تو کربلا، سلام بر تو سالار کربلا، سلام بر تو حسین

دست بر سینه نگاه اشدائی ات را بر زمین دوخته ای. کلُّ إناءٍ یترشح بما فیه. رنگ رخسار خبر میدهد از سر درون، یا سید علی!

به کهف فکر میکنی؟ به تنهایی؟ به غربت؟

نکند در اندیشه ی چاه باشی، یا سید علی

سلام برادر شهیدم! نامت چه بود؟ یادم رفته است.

سلام مرا هم به حضرت روح الله برسان! برادر شهید من، خدا هنوز زنده است؟

نکند تو دیگر برادر من نباشی؟ سلام برادر شهید من!

برادر! امروز دیگر بر سر خواهرم چادری نیست تا که از خون سرخ تو سیاهتر باشد! برادر راستی، کربلا که اسطوره نبود، بود؟

سیدالشهدا را می شناسی؟ من مایکل جکسون را می شناسم، و هاکلبری فین را! تو چطور؟ بیل گیتس را می شناسی؟

در این دوره زمانه، حرف از بازنگری در دین خدا زده میشود، برای خدا هم نسخه می­پیچند! برادر! خدا آیا حواسش نبود چه میگوید؟

اینجا گرگ و میش است! البت نه به خاطر اینکه خورشید هنوز سایه­ی گرمش را بر سرمان نگسترانیده است، بل به خاطر شبیه بودن ذاتی گرگها و میشها! هم گرگها لباس میش پوشیده اند و هم میشها تابلوی من گرگ هستم بر گردنشان آویخته!

برادر شهید من، فانوس داری؟ برای خودت نگه دار. من این وضع را دوست دارم.

تو را هم دوست دارم.

نکند از قاب عکس بیرون بیایی!

برادر شهیدم! بسیار دوستت میدارم اما از من مخواه. مخواه که مانند تو بیاندیشم و در اندیشه شهادت باشم. برادر اینجا آزادی اندیشه است! راستی در ملک خدا هم آزادی هست؟ نیست؟ خب پس نمیفهمی چه میگویم، این آزادی که میگویم خیلی چیز خفنی ست! گرگ و میش میکند همه جا را، حتی بهشت را! برادر شهیدم! راستی نامت چه بود؟ یادم رفته است.

بگذار روشن­ات کنم: در وانفسایی که من و تو، دعوی به محتسب بریم که آی قاضی القضات بلد ولنجک، این جنازه­ای که در اینجا دفن می­کنی، قیمت خانه ­ام پایین می­کشد، در گرگ و میش بازاری که روزمرگی، شرافتمان را به محاق برده، در آشفته سرای آخرالزمانی­ای که فرق مرده و شهید را هم  نمی­فهمیم؛ ما را چه کار با ”شوالیه­نامیدن سلمان رشدی“ و ”فروریختن گلدسته­ی سرّمن­رای“ و  ”گذر فاطمیه “ از کوچه­های تنگ شهرمان ... بگذار به درد خود بمیریم.

به گمانم آن ”احمد چراغچی“ ای که آنگونه زیست و شهید شد، آن ”ناصر خوش­چشمان“، ”حامد وفادار“ و هزاران تن دیگر که من و تو تنها نسبتمان با ایشان، آدرس پستی خانه­ها و دکان­ها و دانشگاه­هامان است، دیوانه بودند. آری، اگر عقل حکم بر ارجحیت قیمت زمین­هامان بر شرفمان دهد، آن چیزی که کشته­شدن و کشته شده در راه حق را مقدس می­داند، چیزی جز جهل و دیوانگی و حمق است؟

اما از من می­شنوی برادر، بگذار ما هم دیوانه و احمق باشیم، ما که برهان­هامان نسبتی با جیب و کیسه ندارد؟

آی بنگاه­داران ولنجک، آی مردم شمال شهر- که بارندگی آسمان نیز سهم شما و گرمایش سهم ما پائین­شهری­هاست، آی شهردار، آی محتسب، آی ابناء دنیا، آی آنهایی که شب پسندیدید بر فلق، ای شرافت­کیسه های پول­مسلک، ای زمین­مصّبان زرمروّت،

ما را رها کنید در این رنج بی حساب                    با قلب پاره پاره و با سینه­ای کباب

بگذار شعرا و خوانندگانمان بخوانند: ”... بن بست یاس... محله­ی بنده­نواز .. آی مردم خداتون عاشقه ... لب دریای خون یه قایقه“! بگذار ترانه­سرایانمان از عشق و وصال و فراق و بوسه و آغوش بگویند؛ عزیز برادر! آنها که ندیده­اند. ندیده­اند شبهه گورها - سجاده­های نیمه­شب رزمندگان را که از خیسی باران به گمانم! و هق هق شانه­های شیرمردان خیبر شکن، حاصلخیز شده­بود. واگذار حکایت آسمانی شدن بچه­های دست­فروش را. واگذار روایت غریب شهادت را. بگذار و بگذر برادر! این نیز بگذرد

به گزارش خبرنگار ما از تهران، به رغم اعتراض­های مردمی به دفن کشته­شده­های جنگ در کنار یکی از خیابان­های ولنجک، این کار صورت گرفت تا دامنه­ی اعتراضات مردمی به تصمیمات و اقدامات دولت اصولگرای ایران همچنان گسترده­تر شود.