بسمه تعالی

هیچ شده است تا حالا که مدت زیادی بگذرد و دلت بخواهد بنویسی و نتوانی؟ حس غریبی داشته باشی، از همان حس هایی که میان زمین و آسمان سرگردان می گذاردت و با وجود کلی حرف نگفته در دلت زبانت در کامت نمی گردد برای گفتنش !؟ و ان وقت مصیبت این بلاتکلیفی وقتی بیشتر می شود که بخواهی از جنگ بنویسی، و این دل لامروت رخصت ندهد !

ماجرای نوشتن من هم برای وبلاگ دفاع مقدس یک همچین حکایتی شده بود رفقا،  دست آخر هم از خجالت اینکه اسمم توی لیست باشد ولی حتی چند خط هم محض رضای خدا ننوشته باشم به اضافه خجالت های گاه و بیگاهی که باران می داد شیطان را لعنت کردم و دست به قلم شدم و همینطور که داشتم همین چند خط را برایتان می نوشتم به نظرم رسید که برایتان خاطره شهادت یکی از بچه های سپاه میانه را تعریف کنم.

رفقا تا حالا دیده اید که که کسی مرگ را در آغوش بکشد؟ شهید جمشید سرانجام اینکار را کرد و عاشقانه هم اینکار را کرد. اوایل جنگ بود. منافقها برای خودشان برو و بیایی داشتند توی شهرها. خانه های تیمی شان توی همه شهرها برقرار بود و ضمن دادن خبر موقعیت و وضعیت شهرها به عراقی ها هر از چند گاهی هم خودشان دست به کار می شدند و آنهایی را که خدا قرعه شهادت را به نامشان زده بود با نامردی و گاهی هم با شکنجه شهید می کردند. چند روز قبل از روز واقعه خبر آورده بودند که یکی از خانه های شهر شده خانه تیمی و کلی اخبار هم هر روز دارد مخابره میشود از آنجا. بچه های سپاه میانه هم بعد از شناسایی دقیق محل و رفت و آمدها آن روز تصمیم گرفتند تا بریزند توی خانه و اهل خانه را دستگیر کنند. جمشید با یکی دیگر از بچه ها وارد خانه شد و بقیه هم توی حیاط ماندند. بچه ها که وارد خانه شدند کسی توی خانه نبود و از پنجره باز اتاق معلوم بود که آدم یا آدمهایی که توی اتاق بودند از آنجا فرار کرده اند. جمشید با عجله از پنجره وارد بالکن شد و در همین لحظه آن منافق نامرد که با دیدن بچه ها توی حیاط نتوانسته بود فرار کند و همانجا قایم شده بود سعی می کند نارنجکی را که ضامنش را کشیده بود بیندازد توی حیاط تا بچه ها را شهید کند. جمشید که منوجه منظور آن منافق میشود تنها کاری که می تواند بکند این بود که دست آن منافق را بگیرد تا نتواند نارنجک را پرت کند و همزمان برای اینکه جلوی کشته شدن رفقاش را بگیرد محکم آن ملعون را بغل می کند تا انفجار نارنجک فقط خودش را از بین ببرد و به بقیه آسیب نرسد... . چند لحظه بعد همه دور پیکر غرقه به خون جمشید که با منفجر شدن نارنجک تقریبا تمام جلوی بدنش داغان شده بود حلقه زده بودند.