باز یاد آن روز تلخ می افتد که جمعه 8 ربیع الاول بود
روزی تلخ و فراموش ناشدنی برای مهدی...

مهدی تنها فرزند «حسن ابن علی» بود
حسن ابن علی مهدی را خیلی دوست داشت، چون او آخرین برگ شجره طیبه خاندان امامت و ولایت بود و باید بعد از پدر مسئولیت سنگین ولایت بر جهان تشیع را بر عهده میگرفت
پدر می باید قبل از شهادت خویش، مهدی را برای پذیرش این مسئولیت آماده میکرد
این ارتباط توام سبب شده بود که رابطه عاطفی مهدی با پدرش به نهایت خود برسد و وابستگی اش به پدر بیشتر شود

روزها از پی هم می آمدند تا اینکه روز موعود فرارسید و ....
پدر را آرام آرام به خاک می سپردند و مهدی این صحنه ها را به خاطر می سپرد
در آخرین لحظات هجران، غمی جانسوز در چشمان پدر موج می زد

آری غم...
پدر میدانست که آیندگان در حق پسرش وفا نمیکنند و او را تنها میگذارند
پدر میدانست که دیگر مهدی تنها میشود و جز خدا یاوری ندارد
پدر میدانست مردمان این خاک به جای دعای برای پسرش به فکر خویشتن هستند و ....

آری، پدر میدانست...
مهدی غریب میشود و نجوای دلش را مجبور است مثل جدش علی(ع)، با چاه در میان بگذارد
کسانی که قرار است یاورش شوند، از سر سادگی به انحراف کشیده میشوند و راه خود بیرون میروند
کسانی از پشت به پسرش خنجر میزنند و مهدی سایه پدر را بر سر ندارد که در کنارش باشد تا دلداری اش دهد

دلم برای مهدی می سوزد، چون...
من در دنیای خویش غرق شده ام و از دعا برای مهدی غافلم
من به چیزهایی تکیه کرده و اهمیت میدهم که هیچ ثمره ای برای من ندارد
در دعاهایم به فکر خویشم نه مهدی

اما من...
وقتی گرفتاری سراغم می آید پس از خدا به کرامت مهدی متوسل میشوم
وقتی این دنیا مرا به حال خود میگذارد و به من اهمیت نمی دهد، فقط مهدی را دارم

ولی مهدی...
اگر خطا کنم، از حقش میگذرد
اگر دعا نکنم رنجیده نمی شود
به دعای من محتاج نیست، این منم که به دعا برای او محتاجم
به امید روزی است که حداقل 313نفر در یک بازه زمانی بتوانند یاور حقیقی اش باشند

ای کاش...
روزی آدم شوم، آدمیت را در راه مهدی بودن میبینم
بتوانم از یاران مهدی باشم
بتوانم دل او را شاد کنم، تا خود شاد شوم
...
***


حسن ابن علی که بود؟
ایشان در جمعه 8 ربیع الآخر سال 231ه.ق در مدینه چشم به جهان گشودند
نام پدرشان «علی النقی(ع)» و نام مادرشان «امّ ولدی (نام های دیگر:حدیث، سوسن، سلسیل)» بود
به ایشان کنیه «ابو محمد» دادند و ملقب «ابن الرّضا، زکی، هادی و عسکری» بودند
امامت ایشان از سال 254ه.ق آغاز شد و 6 سال ادامه یافت
ایشان در سن 29 سالگی در 8 ربیع الاول سال 260ه.ق چشم از جهان فروبستند و در کنار پدر بزرگوارشان «امام هادی(ع)» زمین در سامرا به خاک سپره شدند
***

ویژگی های شخصیتی ایشان
پدر مهدی مردی مهربان و مومن بود
زهد، کمترين محصول درخت ايمان وی بود
و کرامت، کوتاه‏ترين سايه شاخ و برگ‏های عظمتش

ایشان در باب علم آموزی با توجه به شرایط زمان خویش فعالیت های گسترده ای انجام دادند و به تربیت شاگردان و گسترش معارف اسلام و رفع شبهات پرداختند
***

خلاصه حیاتنامه
ایشان با چهار تن از خلفای عباسی هم دوره بودند
1- المستعين بالله
2- المعتزّ بالله (معتز عباسی) (۱۵۲- ۲۵۵)
3- المهتدی بالله (مهتدی عباسی) (۲۵۵- ۲۵۶)
4- المعتمد بالله (معتمد عباسی) (۲۵۶- ۲۷۹)

یکی از ویژگی های خلفای عباسی فشار بر امامان هم عصر خود بود، امام حسن عسکری نیز از این قضیه مثتثنی نبودند
بطوریکه در زمان «امام جواد(ع)» و «امام هادی(ع)» و «امام حسن عسکری(ع) به اوج خود رسیده بود
علتی که به امام لقب عسکری را داده بودند این بود که ایشان را در میان لشکریان(محله سکونت سربازان حکومت) سکنا داده بودند و از ایشان مراقب خاصی میکردند و این به دو دلیل بود:
1: آن زمان شیعه به یک قدرت عظیم در عراق درآمده بود و حکام آن زمان از این امر می هراسیدند
2:خاندان عباسی به این قضیه معتقد بودند که فرزند ایشان از بین برنده حکومت های باطل و پراکنده است و این سبب میشد که امام بیشتر در مراقبت باشند(همانند ترس فرعون از تولد موسی)
- حتی امام را مجبور کرده بودند که دوشنبه ها و پنج شنبه ها در دربار حاظر شوند، معتز به این هم کفایت نکرد و حتی دستور داد ایشان را زندانی کنند
***

شاگردان ایشان
ابو عمرو عثمان بن سعید عَمری (نائب اول امام زمان)
احمد بن اسحاق قمی
ابراهیم بن مهزیار
ابو هاشم داود بن قاسم جعفری
محمد بن حسن صفّار
محمد بن عثمان بن سعید عمروی (نائب دوم امام زمان)
عبد الله بن جعفر حمیری
احمد بن محمد بن مطهّر
ابوسهل اسماعیل بن علی
محمد بن صالح بن محمد همدانی
***

نفرین نامه
واژه ها قدرت بیان مفهومی را برای این فاجعه(بمب گذاری انفجار حرم عسکریین) ندارند ای بشر
چه بگویم که قلب هایی را شکستی ...
همه قلب ها به کنار
فقط این را بدان که تو خانه پدر مهدی(عج) را خراب کردی
و سزا و جزایت و نیز حساب و کتابت با اوست
پس خود را آماده کن برای روزهایی سخت که بعید میدانم او به این سادگی گذشت کند...

دیگر واژه ای را نمیتوانم تصویر کنم...
***

برگرفته از » ویکی پدیا

یاعلی
یونس