و چه خوب گفته اند!

 دوكوهه پادگانيست در نزديكي انديمشك كه سالهاي سال با شهدا زيسته است, با بسيجي ها و همه سر مطلب در همين جاست.اگر شهداء نبودند و بسيجي ها, آنچه مي ماند پادگاني بود درندشت.با زمينهايي آسفالته.خشك و كم دار و درخت, ساختمانهايي معمولي كوتاه و بلند و تيركهايي كه بر آنها پرچم نصب كرده اند.

اما دوكوهه سالها با شهداء زيسته است, با بسيجي ها و از آنها روح گرفته است, روحي جاودانه...
دوكوهه مغموم است اما اشتباه نكنيد او جنگ را دوست ندارد, جمع با صفاي بسيجي ها را دوست دارد, جمع شهداء را, آرزومند آن عرصه اي است كه كرامات باطني انسانها بروز مي يابد.
يك بار ديگر سلام دوكوهه!

                                                                     سيد شهيدان اهل قلم شهيد سيد مرتضي آويني

پ ن :

۱ـامسال مان را  در دوکوهه تحویل کردیم  با قافله ی انتظار ... و جای همه ی تان را خالی  ...

۲ـ تمام سختی هایش و مشکلاتش به خادم زائران کربلا ی ایران بودن اش می ارزید....

دل نوشت :

۱ـ اگر بپرسي دوكوهه كجاست ؟! و فکه را !طلائیه را! هویزه را ! و معراج شهدای شهید محمودوند و در آغوش گرفتن تکه استخوان های فرزندان منتقم سیلی مادر را...    چه جوابي بدهم!؟

۲ـ  می گفت:  چه معنی ایی دارد بی جهت و بی دلیل هر سال یک عده پایین نقشه کشور جمع می شوند و در خاک و خل های مرزی بیهوده می چرخند و وقت تلف می کنند!؟

می گفت : معنی این کار های و این بازی ها را نمی فهمم!

و  گفتم: چگونه شرح دهم لحظه لحظه ی خود را برای این همه ناباور خیال پرست...؟!