خدایا ! قرن هاست که زنجیر بر پایمان،زندان ماوایمان و شکنجه همراهمان است.پایمان را شکستند تا نرویم.زبانمان را بریدند تا نگوییم.خونمان را ریختند تا نباشیم..اینان چرا از " انسان " می هراسند ؟؟!!چرا از " ایمان " می ترسند؟؟!!

خدایا ! تو می دانی که چه زجر است ماندن بدون آنان...پندار ی که تنمان سرد شده است...چشممان در سوگشان پر اشک و جایشان خالی...

خدایا ! تو می دانی که چه می کشیم . پنداری که چون شمع ذوب می شویم..ما از مردن نمی هراسیم.اما  می ترسیم بعد از ما " ایمان " را سر ببرند و اگر هم نسوزیم که روشنایی می رود و جای خود را دوباره به شب می سپارد...چه باید کرد ؟؟!!

از یک باید بمانیم...بمانیم تا شهید آینده شویم.و از دیگر سو باید شهید شویم تا " آینده " بماند..هم باید امروز شهید شویم تا " فردا " بماند..و هم باید بمانیم تا فردا " شهید " نشود..عجب دردی ! چه می شد امروز شهید می شدیم و فردا زنده می شدیم تا دوباره شهید شویم....

خدایا ! نکند وارثان خون این شهیدان در راهشان گام نزنند!!!

نکند شیطان های کوچک با " خون " اینها "خان" شوند و نکند "جانمایه ها" برای "بی مایه های" دون "سرمایه" مقام شود.نکند این زمین "خونرنگ" به تسخیر هواداران "نیرنگ" در آید..

خدایا ! عزمی ده که "حج" کنیم.از خود جدا شویم وبه سوی تو حرکت کنیم.هاجر شویم و اسماعیل نفس را به ابراهیم عقل سپریم تا از گمراهی برهیم و در طواف بر گرد معبد ایمان بگردیم..

خدایا ! چنانمان دار که در " لیله القدر" حیات خویش " خواب" نباشیم..

خدایا ! بیدارمان کن آنچنان که در زیارت "امام" روح خدایی خویش را به تماشا بنشینیم و از حضیض خاک تا اوج افلاک یکسره برویم و نه رفتن که "بدویم"...

خدایا ! قلبی ده که با آن "بیاندیشیم" و عقلی که با آن طعم یقین را " بچشیم"...

                                         فرازی از وصیت نامه ی شهید " مهدی رجب بیگی "

                                                                  مهندس راه و ساختمان                 

و دلت بخواهد که درک کند که " شهید نظر می کند به وجه الله .." یعنی چه...یعنی همین!

که همه چیز را دیدند و ...رفتند...

و تو باید پاسخگو باشی ..که  " نکند وارثان خون این شهدا در راهشان گام نزنند..."

و تو مسئولی چون " و علَّمَ ءَادَمَ الاسماءَ کلها ...."

و تو بارها شنیده ای که تا " چفیه" بر دوش "ره بر" گسترده است...جنگ ادامه دارد و در این جهاد تو فرمان خود از امیرت (ع) بگیر :

اگر کوه ها از جای کنده شوند تو...ثابت و استوار باش...!دندان ها را بر هم بفشار. کاسه ی سرت را به خدا عاریت ده. پای بر زمین میخکوب کن .به صفوف پایانی لشکر دشمن بنگر. از فراوانی دشمن چشم بپوش و بدان که پیروزی از سوی خدای سبحان است....!! 

                                                                                                                                  نهج البلاغه خطبه ی ۱۱