دفاع مقدس

و باز هم یاد آنان که رفته اند ...

hamid2 — Fri, 04 Jul 2008 11:00:18 GMT

یا حکیم

سلام حاج احمد عزیز

چقدر خوب است که گاهی از سر ناچاری به تقویم نگاه می کنیم و یاد روزهای می افتیم که به یاد یکی از شما عزیزان است . چقدر خوب است که اینگونه لااقل یاد شهدا می افتیم تا بلکه اهل شویم . نه نمی خواهم بگویم که شما شهید شده اید که حتی اگر اینگونه شده باشد شما به آنچیزی رسیده اید که آرزویش را داشته اید و ما همچنان اینجا اسیر تعلقاتمان هستیم .

حالا از دو دهه هم گذشته است و ما هنوز اندر خم این هستیم که آنها می آیند یا نه . آنها زنده اند یا نه . و این میان هیچ کس به این نمی اندیشد که آنها مردانی بودند از خیل مردان راه حسین . همه آنها حرفشان و هدفشان چیزی نبود جز اینکه پشتیبان ولایت فقیه باشیم تا به این مملکت آسیبی نرسد .

و خب شاید ما از سر شرمی که راه آنان را دنبال نمی کنیم اینگونه خودمان را با بزرگداشت هایشان سرگرم می کنیم و هیچ گاه نمی پرسیم که اگر همین حالا او بیاید چه خواهیم کرد ...

بله همان مسافر سرزمین نخل و زیتون را می گویم .

آیا می توانیم در چشمهایش نگاه کنیم ؟؟؟

لابد می توانیم ...

حاج احمد ما حالا سالهاست سخت به دنبالت می گردیم .آنقدر سخت مشغول پیدا کردن نشانی از تو هستیم که گاهی یادمان می رود مسیرت از کدامین سو بوده . و تو گویی انگاری حالا حتی دیگر راهت را هم گم کرده ایم . حالا همه گونه خودمان گم شده ایم .

حاج احمد بیا و دستمان را بگیر ...

این یعنی تقوا!

jahad313 — Tue, 27 May 2008 22:23:18 GMT

یکی می گفت: میدونی تقوا یعنی چی؟

تقوا یعنی اینکه جاهایی که خدا دوست نداره تو رو ببینه حاضر نباشی

و جاهایی که دوست داره تو رو ببینه حاضر باشی!

این یعنی تقوا!

برای...

asef — Sat, 24 May 2008 16:38:59 GMT

همیشه یادمون میره کیا واسمون چی یادگاری گذاشتن

مثلا یادمون رفته حسین پرتوی کی بوده.

شما میشناسیدش؟

همون عکاس معروفی که دیدار هما فران با حضرت امام (ره) رو به تصویر کشید تا معنی حضور برامون یک جور دیگه باشه

همون عکسی که دولت بختیار رو به زانو کشید و اعلام کرد این عکس ساختگی است.

ماها کلا این چیزا زیاد برامون مهم نیست

مثلا احمد عزیز ی یادتون هست؟

ا لان این دو عزیز رو تخت بیمارستان هستند

شاید هم موقعی که این مطلب رو میخونید دیگه نباشن

ولی الان ما برای این کسانی که خاطره های خوبی واسمون ساختن

چه کردیم؟

بیا براشون دعا کنیم

یا حق

حاج علی اصغر محراب...

jahad313 — Mon, 19 May 2008 16:06:11 GMT

اسم محراب را شنیده بودم می گفتند معاون کاوه است هرکس توی کردستان بوده لابد اسم محراب را شنیده. این جا و انجا، توی این گردان و آن گردان هم خیلی حرف محراب بود. بعد از نماز با اسماعیل رفتیم سنگر بچه های اطلاعات عملیات. معرفی نامه قرارگاه را نشان دادم. گفتند باید خود محراب باشد.

اسماعیل گفت:« اینجا محراب خیلی سخت میگیرد. خیلی ها آمده اند به هوای اطلاعات عملیات اما محراب زیر بار نرفته. می گوید من اینجا بچه هایی میخواهم نترس،با ایمان و فرمان بر...»

از اسماعیل پرسیدم :خیلی سخت گیر است؟!

گفت: تا دلت بخواهد!

....................................

اذان صبح که از بلندگوی مقر پخش شد بیدار شدم. چندتا از بچه ها زود تر از من بیدار شده بودند، لابد برای نماز شب.

بیرون سنگر سوز سردی می آمد. مجبور بودم بروم تا کنار منبع آب. بچه ها می آمدند برای وضو. یکی داشت می آمد با لباس گرم کن. پوتین هایش را نپوشیده بود پاهایش را بزور کرده بود توی آن و بندهایش روی زمین کشیده می شد.

گفتم: سلام برادر.

- سلام.

گفتم: اقای برادر این چه وضعی است؟! مواظب باش، اگر محراب سر برسد و تو را با این وضعیت ببیند، لابد برت می گرداند مشهد توی یک مقر نظامی. این چه طرز لباس پوشیدن است؟!

او فقط نگاهم کرد. خیره و با تعجب پرسید : کدام محراب؟!

گفتم: حاج اصغر محراب را می گویم. فرمانده اینجاست دیگر!

پرسید: مگر امده؟!

گفتم : نه اینجا نیست. رفته قرارگاه.

گفت: تو اینجا چه میکنی؟!

گفتم: اگر این حاج اصغر محراب بگذارد می خواهم عضو اطلاعات عملیات تیپ بشوم.

.گفت: خیر است ان شا ء الله.

..............................

دست و پایم می لرزید... بلند سلام کردم و رفتم تو. محراب بالای سنگر نشسته بود. یک کالک جلویش پهن بود. دو زانو نشسته بود. خم بود روی کالک. گفت : بیا تو.

همان جلوی سنگر نشستم . پرسید :برادر زارعی چطوری؟!

تعجب کردم اسم مرا میداند. گفتم: خوبم حاج آقا.

با لبخند گفت: حالا وضعیتم چطور است؟!

به لباسهایش اشاره کرد. خوب و مرتب بود. خجالت کشیدم. گفتم : ببخشید حاج اقا.

گفت: معرفی نامه ات کو؟!

بلند شد برایم توی لیوان پلاستیکی قرمزش چای ریخت. چایش طعم عجیبی داشت. انگار آرامم کرد. معرفی نامه را که دادم، دستش گرفت. آن را خواند ... گفت: چایی ات را که خوردی، می روی پیش آقا اسماعیل. امشب هم آماده باش، میخواهیم برویم جلو.

چایی را هورت کشیدم و گفتم چشم!

گلویم سوخت. بعد دوباره سرش خم شد روی کالک و گفت: در پناه خدا.

========================================

پ.ن:

1. مطلب بالا برگرفته است از کتاب پرنده آبی مجنون انتشارات ستاره ها . از مجموعه کتب قصه های سرداران.

2. یک عذر خواهی خیلی بلند بالا به همه دوستان بدهکارم بابت یک غیبت نسبتا طولانی و سلب توفیق در بروز کردن وبلاگ. ان شاءالله تو دوره جدیدی که با هم بعد از این غیبت شروع خواهیم کرد همت خودمون و دست دعامون رو بسیج می کنیم که خدا توفیق خدمت گزاری هر چند کوچیک به ما بده. و البته جا داره از همه دوستانی که در نبود بنده چراغ وبلاگ رو روشن نگه داشتن یه قدر دانی بلند بالا هم بکنیم و دعاشون کنیم که خداوند بهترین عوض ها رو بهشون بده.

3. ایام، ایام سوگواری حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) هست ضمن تسلیت این ایام از همه دوستان التماس دعا داریم برای اسلام و مسلمین و اینکه خود حضرت مددی فرمایند که ظلم و فساد ازجامعه ی بشری ریشه کن بشه و دولت موعود رو خداوند هر چه زودتر به بندگانش عطا کنه. که سخت است بر ما که همه را ببینیم و تو را نبینیم!

4. یا علی مددی...

به کجا چنین شتابان ...

hamid2 — Sun, 27 Apr 2008 18:27:23 GMT

یا حکیم

حالا سالها از آن حماسه ۸ ساله گذشته و خوب دیگر حالا همه حتما خوب می دانیم که حماسه اصلی هنوز پایان نگرفته که ما پیرو مکتب همان امامی هستیم که فرمودند جنگ ما جنگ فقر و غناست ...

هر چنداین روزها گفتن از کلمات حماسی و استراتژیک امام (ره) قدری کلیشه ای به نظر می آید . اما ما باز هم خواهیم گفت تا بلکه روزی کلیشه ها بشکند ...

و اما بعد ...

بعد از پایان دوران دفاع مقدس جانانه ۱۰ساله ما نکته ای که ضرورت عینی داشت ، و انصافا این نکته دغدغه مهم بسیاری از مردمان و زنان روزهای حماسه هم بود ضرورت انتقال صحیح و درست واقعیتهای دوران جنگ با حفظ اصلالت اخبار بود . شاید یکی از بهترین طرحهای اجرایی در این زمینه بازدید عمومی از مناطق جنگی بود . بازدیدی که کافیست برای هرنفر حتی یکبار هم که شده اتفاق بیافتد و ِآنوقت بعید است که او آن سفر و آن سرزمینها را فراموش کند . مناطق جنگی دوران دفاع مقدس قابلیت های بالقوه خاصی دارند که شاید در هیچ نقطه تاریخ باستانی ما هم وجود نداشته باشند .

نکاتی مانند وسعت بسیار زیاد ، معاصر بودن جریان دفاع مقدس ، مردمی و ملی بودن این اتفاق و از همه مهمتر مایه های درونی که این حرکت است که سرچشمه های عمیق معرفتی و دینی و انقلابی دارد . همه این موارد ضرورت توجه به برگزاری کاروانهای راهیان نور را بیشتر می کند . اما متاسفانه هنوز نتوانستیم بطور صحیحی از این فرصت بسیار خوب بهره برداری کنیم .

شاید بزرگترین مشکلی که سالهاست دز این زمینه احساس می شود عدم وجود مدیریت واحد و برخوردهای سلیقه ای است . نبود این مدیریت گاهی حتی رقابتهای عجیبی را در این عرصه بین نهادهای مختلف نظامی و فرهنگی بر سر مالکیت و یا مدیریت این جریان نموده است .

و اما آن چیزی که شاید همه آنانی که سالهاست به این سرزمینها مشرف می شوند را نگران کرده است - که به طور قطع به عدم وجود مدیریت ثابت و عدم وجود یک برنامه ریزی دقیق کوتاه مدت و بلند مدت برمی گردد - تغییر هر روزه مناطق است .

اینجانب حقیقتا هنوز هم نمی دانم این همه اصرار در بازسازی بعضی از مناطق برای چیست ؟ بهتر نبود آن روزها که خرمشهر فتح شد قسمتهایی از شهر و مخصوصا مناطق مرکزی شهر و اطراف مسجد جامع از درون بازسازی - جهت جلوگیری از ویرانی و فروریختن -می شدند و با همان حالت نگهداری می شدند و بناهایی جدیدی در همان نزدیکی ها با همان معماری ساخته می شد اما در عوض ما برای همیشه تاریخی مستند داشتیم . نمادهای مقاومت مردمی ایران کاخهای تخت جمشید و معماری های دوره صفویه نبودند که تمام تلاشمان را برای بازسازی آنها و اثبات تمدن چندهزار ساله خودمان به همه جهانیان انجام دهیم . اینها نمادهای مقاومت مظلومانه مردمی غریب در این عصر بودند و هستند .

هنوز هم نمی دانم این همه اصرار در شبیه سازی مناطق برای چیست ؟؟؟ این همه صدای دالبی و زحمت فوق العاده برای بهتر قرار دادن دستگاه های پخش صدا در بهترین فرم و بهترین جا برای چیست ؟؟؟ آیا ما می خواهیم برای مردمانمان قطعاتی از نبرد نیروهای ویژه آمریکایی را تداعی کنیم که این گونه در بهتر پخش شدن صدای انفجارات تلاش می کنیم .

هنوز هم نمی دانم تلاش بسیار زیاد برای تغییر جغرافیای جنگ برای چیست ؟ آیا نمی دانیم که این همه تغییر در ظاهر در آینده دور تغییر در ماهیت را هم ایجاد می کند ؟؟؟

داستان جنگ گاهی از زبان راویان تغییر می کند و خیلی از این راویان فراموش می کنند که بزرگترین معجزه دفاع مقدس ، نفس قدسی حضرت امام (ره) و همه آن تاثیر گذاری آرمانخواهانه کلمات ایشان بود که هنوز هم در دل تاریخ جاریست .

حالا از که باید بپرسم که :

به کجا چنین شتابان ؟

اینها همه تغییر در روایت و ماهیت و جغرافیای جنگ برای چیست ؟

چه کسی پاسخگوی اشتباهات فردی برخواسته ار سلیقه های شخصی و عدم مدیریت واحد خواهد بود ...

آهای دوستان ...

به کجا چنین شتابان ...

بگو شهید و برو سر خط بایست ...

hamid2 — Thu, 17 Apr 2008 12:56:21 GMT

یا شاهد

انگاری حالا دیگر باید بگوئیم شهید برویم کمی دورتر بایستیم . انگاری حالا برای عده ای حتی شنیدن نام شهید هم حالی برایشان نمی گذارد . نگاه کن و ببین آنها آنجا در بالاترین نقطه تاریخ ایستاده اند و ما هرچه سریعتر و به تاخت از آنها دور می شویم .

آن دیروزتر ها و خیلی زود بعد از آنکه آنها برای آن آرمانی که انتخاب کرده بودند ، رفتند ما هم با همان سرعت از راه و روششان دور شدیم . اما خوب آن روزها نامشان هنوز برایمان قداست داشت . هنوز حس شرمندگی از آنها و خانوادهایشان تکراری نشده بود . دیروزترها حداقل نام شهید قطره ای اشک برایمان داشت و آنها را گاهی برای خالی شدن دوست داشتیم . اما همان موقع هم کمتر به فکر دوست شدن با همان شهدا بودیم . اما این روزها از بس گفتیم شرمنده ایم حتی از آوردن نامشان هم فراری هستیم .

آهای شهدا !!!

حتما شنیده اید این روزها عده ای می گویند بردن نام شهید با فضای اجتماعی شهرها سنخیت ندارد و ممکن است بردن نام شهید که بوی رفتن و مرگ می دهد باعث شود رنگ غم به چهره ها بنشیند و خوب شهدا شما هم حتما راضی نیستید که مردمان این دیار غمگین شوند .

آهای شهدا !!!

اصلا نگران نباشید بعد از شما ماهمه جوره شادیم . خواهشا شما هم گاهی به میان ما نیایید که عده ای غمگین شوند . به هر حال ما هم نگران حال شما ها نیستم و تازه گاهی به جای اینکه بپرسیم ما بعد از شهدا چه کرده ایم ، می گوییم شهدا بعد از ما چه کرده اند .

آهای شهدا !!!

حالا اینجا میان ما مردگان ، عده ای حرفهای عجیبی در مورد شما زندگان می زنند . آنها می گویند :(( درست است که آنها آدمهای خوبی بودند ،اما بهتر است این روزها کمتر از آنها بگوئیم . اینگونه مردم را کمتر به یاد آن روزهای پر از غم و درد می اندازیم . ))

آهای شهدا !!!

گویی در نظر آنان ،آن روزها ما اصلا حس خوش غرور نداشتیم . آن روزها آزاد سازی خرمشهر و مهران آن هم در آن شرایط پیچیده اصلا چیز عجیبی نبود . آن روزها با آن همه کشور جنگیدن کار پیچیده ای نبود و از همه مهمتر تاثیر نفس قدسی آن پیرمرد دوست داشتنی جماران بر روح جوانان آن روزها و البته جوانان این روزها و جوانان همه روزها هم لابد چیز عجیبی نیست .

آهای شهدا !!!

گیج شده ام . اینان چه می گویند ؟ اینان که آن روزها در نظرشان سیاه و ناراحت کننده و خشن به نظر می آید را نمی شناسم . اینان را نمی شناسم . اینان هیچ رنگ و بویی از مردمان این دیار ندارند . اینان از اهالی کشوری که می شناسم نیستند . دیاری که من می شناسم مردمانش تک تک ، همیشه تاریخ خواهند گفت :

من ایرانیم ، آرمانم شهادت

طلب یک بوسه

asef — Sat, 12 Apr 2008 13:40:03 GMT

همیشه با خودم میگفتم شهدا به ما ها چه طوری نگاه میکنن؟

شما هم نظر بدین تا بدونم اشتباه فکر میکنم یا درست.

۱- اونها به نتیجه کار خودشون فکر میکنن و اصلا براشون مهم نیست که بعد از اونها چه اتفاقی میافته

۲- اتفاقا به این فکر میکنن که ما چه رفتاری بعد از اونها داریم.

۳-راستی چرا میگن خدایا ما رو مدیون خون شهدا نمیران؟

۴- پیامبر از مردم هیچ نخواست غیر از دوستی اهل بیتش

حالا ما چه قدر خاندان پیامبر رو دوست داریم بماند.

شده تا حالا دلت بگیره

بد جور ها

بعد هیچی دلت رو وا نکنه جزء یک بوسه

اونم از لبهای بابا

ولی بچه ها یک سری آدم هستند کنار ما ها که دلشون خیلی وقته گرفته

اونم از دست دوستای همون بابا

حالا بابا نیست

پس طلبشون یک بوسه

اخلاص هویت کمرنگ شده بسیج

serahat — Sat, 05 Apr 2008 19:39:08 GMT

در میان واژه‌ها و الفاظی که هر روز طبق عادت آنها را استعمال می‌کنیم، واژگانی وجود دارند که همه احساس می‌کنیم بار معنا و مفهوم آن را می‌دانیم و بعضاً هم خودمان را مقید به همان الفاظ می‌کنیم. دقیقاً نظیر اشعاری که به سهل ممتنع معروفند که خواننده هنگام مطالعه چنین احساس می‌کند که گفتن این شعر شاید چندان کار مشکلی نباشد و من هم بتوانم بگویم ولی وقتی قصد آن کار را می‌کند، ناگزیر از ناتوانی در گفتن آن نوع شعر است. یکی از این واژه‌ها هم که تا حدودی همین عدم فهم مناسب از معنا و مفهوم آن تا حدود زیادی باعث به بیراهه رفتن شد، واژۀ مقدس بسیج و بسیجی است. در این مجال قصد دارم تا حدودی به بررسی این دو واژه و وظایف آن بپردازم البته در حد توان و در خور زمان و مکان.

شاید برای درک بهتر لازم آید جستاری در بیانات امام خمینی رضوان‌الله تعالی علیه، داشته باشیم که چه شد و چرا آن ابر مرد تاریخ و فرزانۀ دهر، که خود پایه‌گذار تئوری‌های فراقرنی منحصر به فردی نظیر ولایت فقیه، جمهوریت اسلامی و...... بوده است، به راه‌اندازی بسیج مستضعفان و بیان ارتش بیست میلیونی پرداخت، یا اینکه مبنای فکری ایشان و یا بزرگ پرچمدار این عرصه در زمان حاضر، حضرت آیه‌الله العظمی خامنه‌ای در این‌باره چه تعاریفی را دارا هستند.

امام خمینی رضوان الله تعالی علیه در چندی از عبارات خود در این زمینه می‌فرمایند1:

1. بسیج لشکر مخلص خداست.

2. بیسج میقات پابرهنگان و معراج اندیشۀ پاک اسلامی است که تربیت یافتگان آن، نام و نشان در گمنامی و بی‌نشانی گرفته‌اند.

3. بسیج شجرۀ طیبه و درخت تناور و پر ثمری است که شکوفه‌های آن بوی بهار وصل و طراوت یقین (و) حدیث عشق می‌دهد.

4. حقیقتاً اگر بخواهیم مصداق کاملی از ایثار و خلوص و فداکاری و عشق به ذات مقدس حق و اسلام را ارائه دهیم، چه کسی سزاوارتر ازبسیج و بسیجیان خواهند بود؟

5. من امیدوارم که این بسیج عمومی اسلامی، الگو برای تمام مستضعفین جهان و ملتهای مسلمان عالم باشد، و قرن پانزدهم قرن شکست بتهای بزرگ، و جایگزینی اسلام و توحید به جای شرک و زندقه، و عدل و داد به جای ستمگری و بیدادگری، و قرن انسانهای متعهد به جای آدمخواران بی‌فرهنگ باشد.

مقام معظم رهبری در طی یکی از سخنرانی‌های خود فرمودند:

1. بسیجی یعنی علی علیه‌السلام که تمام وجودش وقف اسلام بود.

در این باره جملات زیادی از ایشان مطرح است که در این مقال مجال پرداختن به تمامی آنها نمی‌باشد لذا به همین مقدار بسنده می‌کنیم.

با نگاهی سطحی به این جملات و سایر بیانات ایشان مواردی را در تعریف بسیج یافت می‌شود که به دو مورد از آنها اشاره می‌پردازیم به امید آنکه عامل به آن شویم:

أ‌. اصلی‌ترین عاملی که در تعاریف هر دو بزرگوار آمده است اخلاص است، امام فرمودند "لشکر مخلص خدا" این مهم زمانی اتفاق می‌افتد که افراد این مجموعه یعنی بسیجیان خود مخلص باشند کما اینکه در جملۀ بعدی امام به این مسئله اشاره هم می‌دهند "تربیت یافتگان آن، نام و نشان در گمنامی و بی‌نشانی گرفته‌اند." از سوی دیگر مقام معظم رهبری فرمودند که "تمام وجودش وقف اسلام باشد" کسی می‌تواند چنین باشد که واقعاً اخلاص در تمام وجود او رسوخ کرده باشد و چه زیبا ایشان حضرت امیر علیه‌السلام را شاهد آورده‌اند چرا که:

از علی آموز اخلاص عمل

ب‌. نکتۀ دیگر عشق ایشان به اسلام است و این مهم زمانی در انسان پدیدار می‌شود که آدمی خود را ملزم به اسلام و دستورات آن بداند چون فقط در این صورت مقید و ملزم دانستن است که حاضر است خود را وقف کند و یا اینکه در مسیر آن به ایثار و از جان گذشتگی بپردازد.

حال اگر بخواهیم با استفاده از این دو نکته به بحث خود باز‌گردیم و تعریفی از دو واژۀ بسیج و بسیجی ارائه دهیم باید بگوییم:

1. "بسیجی شخص مخلصی است که برای اسلام حاضر است هرگونه جانفشانی از خود نشان دهد." (در هر میدان و عرصه‌ای اعم از علم، عمل،سیاست، اقتصاد، نظام و ... و همچنین در این موضوع، ضرب المثل همیشگی هر که بامش بیش برفش بیشتر نیز صادق است یعنی هر که اخلاصش بیشتر باشد، بسیجی‌تر است).

2. "بسیج بستری است که اینگونه افراد را تربیت می‌کند".

شاید الآن جای آن باشد که مقداری در خود اندیشه کنیم و ببینیم چه مقدار به این مسئله نزدیک هستیم.

شهادت در کلام حضرت روح الله

alhabib — Tue, 01 Apr 2008 12:03:18 GMT

سعادت ابدی:

سعادت را آنها تحصیل کردند که شتافتند

با اختیار خودشان و با جهاد خودشان و با رزمندگی خودشان در مقابل کفر ایستادند و جان خود را تسلیم خدا کردند و برگشتند به خدای تبارک و تعالی با سعادت و آبرو
ما همه خواهیم مرد لکن آنها سعادت را برای خودشان و شرافت را برای وطنشان تحصیل کردند که در مقابل لشکرهای کفر برای دفاع از اسلام و برای دفاع از کشور اسلامی ایستادند و فداکاری کردند و به سوی خدا شتافتند
انسان که باید این راه را برود و مردنی است...

چه بهتر که آن سعادت را تحصیل کند و امانت را به صاحب امانت بسپارد.

موت اختیاری(شهادت رسیدن به خدا در لباس شهید و با ایده شهدا در بستر مردن است)چیزی نیست

لکن در راه خدا رفتن شهادت است و سرافرازی و تحصیل شرافت برای انسا و برای انسانها

آنچه از دنیا است، فانی است و آنچه برای خدا تقدیم می شود باقی و ابدی

.است و این شهدا زنده هستند و در پیش خدا تبارک و تعالی عند ربهم یرزقون

آنها الان در درگاه خدای تبارک و تعالی روزیهای معنوی و روزیهای همیشگی را به آن نائل شدند و آنچه که از خدا بود تقدیم کردند و آنچه داشتند و آن جان خودشان بود را تسلیم کردند و خدای تبارک و تعالی آنها را پذیرفته است و می پذیرد.

ماها عقب ماندیم ،ما باید تاسف بخوریم که نتوانسته ایم این راه را برویم.

آنها پیشقدم بودند و رفتند و به سعادت خود رسیدند.

راهیان نور...

setaredaryaei — Mon, 31 Mar 2008 07:34:18 GMT

اگر بپرسي دوكوهه كجاست,چه جوابي بدهيم؟

بگوييم دوكوهه پادگانيست در نزديكي انديمشك كه بسيجي ها را در خود جاي مي داد و بعد سكوت كنيم؟پس كاش نمي پرسيدي كه دوكوهه كجاست,چرا كه جواب گفتن به اين سوال بدين سادگيها ممكن نيست.كاش تو خود در دوكوهه زيسته بودي كه ديگر نيازي به اين سوال نبود.اگر آنچنان بود,شايد تو هم امروز با ما به دوكوهه مي آمدي,ماهها بعداز ختم جنگ,روز تحويل سال…

گفته اند شرف المكان بلمكين - اعتبار مكانه به انسانهايست كه در آنها زيسته اند...

و چه خوب گفته اند!

دوكوهه پادگانيست در نزديكي انديمشك كه سالهاي سال با شهدا زيسته است, با بسيجي ها و همه سر مطلب در همين جاست.اگر شهداء نبودند و بسيجي ها, آنچه مي ماند پادگاني بود درندشت.با زمينهايي آسفالته.خشك و كم دار و درخت, ساختمانهايي معمولي كوتاه و بلند و تيركهايي كه بر آنها پرچم نصب كرده اند.

اما دوكوهه سالها با شهداء زيسته است, با بسيجي ها و از آنها روح گرفته است, روحي جاودانه...
دوكوهه مغموم است اما اشتباه نكنيد او جنگ را دوست ندارد, جمع با صفاي بسيجي ها را دوست دارد, جمع شهداء را, آرزومند آن عرصه اي است كه كرامات باطني انسانها بروز مي يابد.
يك بار ديگر سلام دوكوهه!

سيد شهيدان اهل قلم شهيد سيد مرتضي آويني

پ ن :

۱ـامسال مان را در دوکوهه تحویل کردیم با قافله ی انتظار ... و جای همه ی تان را خالی ...

۲ـ تمام سختی هایش و مشکلاتش به خادم زائران کربلا ی ایران بودن اش می ارزید....

دل نوشت :

۱ـ اگر بپرسي دوكوهه كجاست ؟! و فکه را !طلائیه را! هویزه را ! و معراج شهدای شهید محمودوند و در آغوش گرفتن تکه استخوان های فرزندان منتقم سیلی مادر را... چه جوابي بدهم!؟

۲ـ می گفت: چه معنی ایی دارد بی جهت و بی دلیل هر سال یک عده پایین نقشه کشور جمع می شوند و در خاک و خل های مرزی بیهوده می چرخند و وقت تلف می کنند!؟

می گفت : معنی این کار های و این بازی ها را نمی فهمم!

و گفتم: چگونه شرح دهم لحظه لحظه ی خود را برای این همه ناباور خیال پرست...؟!

همین.......